tag:blogger.com,1999:blog-13254528147414189532012-02-15T22:46:41.593-08:00နည္ရဲေဇာ္http://www.blogger.com/profile/10280754420276663423noreply@blogger.comBlogger261100tag:blogger.com,1999:blog-1325452814741418953.post-48757854235264415792011-06-28T04:03:00.000-07:002011-06-28T04:03:26.859-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><span style="font-size: small;">"မိတ္ေဆြကို က်ဳပ္တစ္ခုအတပ္ေျပာလိုက္မယ္။ ခင္ဗ်ားမွာ ျပႆနာတစ္ခုရွိေနရမယ္"</span><br /><span style="font-size: small;">တေန႔က ၿမိဳ႕ထဲမွအျပန္ လမ္းမွာေတြ႕ေသာ မိတ္ေဆြေဟာင္းတစ္ဦးက ကၽြန္ေတာ့္မ်က္ႏွာကို</span><br /><span style="font-size: small;">ၾကည့္ၿပီး ေဗဒင္ဆရာအိုက္တင္အျပည့္ႏွင့္ ေျပာလိုက္ျခင္းျဖစ္သည္။</span><br /><br /><span style="font-size: small;">ကၽြန္ေတာ္လည္း စိတ္အေငၚတူးတူးျဖင့္ "ဟုတ္ပါ့ကိုယ့္လူရာ။ ျပႆနာဆိုတာ တစ္ခုမေျပာနဲ႔ ျပႆနာေပါင္း</span><br /><span style="font-size: small;">ေသာင္းေျခာက္ေထာင္နဲ႔ဗ်။ က်ဳပ္မွာေန႔တိုင္း ေခါင္းကိုပူေနတာပဲ" ဟုေျပာမိ၏။</span><br /><span style="font-size: small;">ထိုမိတ္ေဆြက ေအာင္ႏိုင္သူေလသံျဖင့္ "ဒါဆိုရင္ေတာ့ ခင္ဗ်ား</span><br /><span style="font-size: small;">ဦးထုပ္ေျခာက္လံုးေဆာင္းဖို႔ေတာ့လိုေနၿပီဗ်ိဳ႕" ကၽြန္ေတာ္လည္း "ေ</span><span class="insertedphoto"></span><span style="font-size: small;">တာ္စမ္းပါကိုယ့္လူရာ။</span><br /><span style="font-size: small;">နဂိုကမွ ေခါင္းေတြပူေနရတဲ့အထဲ ဦးထုပ္ေျခာက္လံုးမေျပာနဲ႔ တစ္လံုးေတာင္ မေဆာင္းႏိုင္ပါ</span><br /><span style="font-size: small;">ဘူးဗ်ာ။"</span><br /><br /><span style="font-size: small;">ထိုအခါ မိတ္ေဆြႀကီးက ေလာကတြင္အလြန္သနားဖြယ္ေကာင္းေသာ သတၱ၀ါတစ္ေကာင္ကို</span><br /><span style="font-size: small;">ျမင္ေတြ႕ရသျဖင့္ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ဟန္ ေခါင္းကိုခါယမ္းရင္း "ႏိုး ႏိုး။</span><br /><span style="font-size: small;">တကယ့္ဦးထုပ္ကိုေျပာေနတာမဟုတ္ဘူးဗ်။ ကဲဗ်ာ ခင္ဗ်ားနားလည္ေ</span><span class="insertedphoto"></span><span style="font-size: small;">အာင္</span><br /><span style="font-size: small;">လင္းရေတာ့မွာေပါ့။ ေဟာဟိုက လက္ဖက္ရည္ဆိုင္သြားၾကရေအာင္။ ကၽြန္ေတာ္တိုက္ပါ့မယ္။ "</span><br /><span style="font-size: small;">ကၽြန္ေတာ္လည္း ေယာကၡမအေမြေတြရထားေသာ သူေဌးသားမက္ပံုဖမ္းထားသည့္ သူ႕အား</span><span class="insertedphoto"></span><br /><span style="font-size: small;">မယံုႏိုင္ဟန္ျဖင့္ ၾကည့္ေနရာ သူကပင္ အတင္းလက္ဆြဲေခၚသျဖင့္ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ထဲ</span><br /><span style="font-size: small;">မလိုက္ခ်င္ လိုက္ခ်င္ျဖင့္ ကန္႔လန္႔ပါသြားေတာ့သည္။</span><br /><br /><span style="font-size: small;">"ညီေလးေရ။ ခ်ိဳက်တစ္ခြက္ ေပါ့စိမ့္တစ္ခြက္။ မုန္႔ေတြရွိတာခ်ကြာ" ထို႔ေနာက္</span><br /><span style="font-size: small;">လက္ဖက္ရည္ခ်ိဳက်ကို တစ္ငံုေသာက္လိုက္၊ ေဆးေပါ့လိပ္တစ္႐ႈိက္ဖြာလို</span><span class="insertedphoto"></span><span style="font-size: small;">က္ၿပီး သူက "ဒီလိုဗ်။</span><br /><span style="font-size: small;">ခင္ဗ်ားတို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔အမ်ားစုဟာ ျပႆနာတစ္ခုကို ခ်ဥ္းကပ္တဲ့အခါမွာ အျမင္ႏွ</span><span class="insertedphoto"></span><span style="font-size: small;">စ္မ်ိဳးနဲ႔ပဲ</span><br /><span style="font-size: small;">ဆံုးျဖတ္ေလ့ရွိတယ္ဗ်။ အေကာင္းဖက္က ေတြးၿပီးဆံုးျဖတ္တာရယ္ အဆိုးဘက္ကၾကည့္</span><br /><span style="font-size: small;">ဆံုးျဖတ္တာရယ္ေပါ့။ ဥပမာဆိုပါေတာ့ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္က ခင္ဗ်ားဆီက ပို</span><span class="insertedphoto"></span><span style="font-size: small;">က္ဆံ</span><br /><span style="font-size: small;">တစ္သိန္းေခ်းတယ္ဗ်ာ၊ ခင္ဗ်ားေခ်းသင့္. . .မ . .ေခ်း"</span><br /><br /><span style="font-size: small;">"ဟာဗ်ာ။ မေခ်းႏိုင္ပါဘူး။ ကိုယ့္ဟာနဲ႔ကိုယ္ေတာင္မနည္းေလာက္ေအာင္သံုးေနရတာ။</span><br /><span style="font-size: small;">အိမ္က မိန္းမနဲ႔ေတာ့ ရန္တိုက္မေပးပါနဲ႔။"</span><br /><span style="font-size: small;">" ဥပမာေလဗ်ာ၊ ခင္ဗ်ားကလည္း ဥပမာေလးေတာင္အေပးမခံဘူးလား "</span><br /><span style="font-size: small;">" ကဲ ထားပါေတာ့။ ဆက္ေျပာစမ္းပါဦး။ "</span><br /><span style="font-size: small;">" အခုခင္ဗ်ားကေျပာတယ္။ မေခ်းႏိုင္ဘူးတဲ့။ ဒါဘယ္အျမင္ကေျပာတာလဲ။ အပ်က္သေဘာက ခင္ဗ်ားစဥ္းစားလိုက္တာပဲ။</span><br /><span style="font-size: small;">ကိုယ့္မွာလည္းသံုးရဦးမယ္၊ ျပန္မရရင္ ဆိုတဲ့ဘက္ကစဥ္းစားတာ။ ဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က ေငြတစ္သိန္းကို ႏွစ္ဆယ္တိုးေပးမယ္ဗ်ာ။</span><br /><span style="font-size: small;">တစ္လပဲၾကာမယ္။ အာမခံ အေနနဲ႔ တစ္ခုခုေပးထားမယ္ ဒီလိုဆိုရင္ေကာ "</span><br /><span style="font-size: small;">``ဟာ ဒါဆိုရင္ေတာ့ ေခ်းသင့္တာေပါ့``</span><br /><span style="font-size: small;">``ကဲ ခင္ဗ်ားက အခုက်ေတာ့ အျပဳသေဘာဘက္ကစဥ္းစားလိုက္တာ။ အက်ိဳးအျမတ္ဘက္က ၾကည့္ၿပီးဆံုးျဖတ္တာ။</span><br /><span style="font-size: small;">ဒါပဲဗ် ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ သမ႐ိုးက် စဥ္းစားဆံုးျဖတ္မႈက အ႐ံႈးနဲ႔အျမတ္၊ အကာင္းနဲ႔အဆိုး၊ အျပဳနဲ႔ အပ်က္ အေၾကာင္းနဲ႔အက်ိဳးဆီေလ်ာ္မႈ ဆိုတဲ့႐ႈေထာင့္ႏွစ္မ်ိဳးကေနဆံုးျဖတ္ၾကတာပဲ။`` ဟုေျပာရင္း လက္ဖက္ရည္တစ္က်ိဳက္ေမာ့ေသာက္လုိက္ျပန္သည္။</span><br /><span style="font-size: small;">ကၽြန္ေတာ္လည္း ေရေႏြးၾကမ္းတစ္အိုးထပ္မွာရင္း ``ဟုတ္ပါၿပီ။ ဦးထုပ္ေျခာက္လံုးနဲ႔ ပိုက္ဆံေခ်းတာနဲ႔ ဘာဆိုင္လို႔တံုးဗ်။``ဟုစိတ္မရွည္စြာေမးမိသည္။</span><br /><br /><span style="font-size: small;">သူက အကြက္ဆိုက္သြားပံုျဖင့္ ``ဒါေပါ့ဗ်ာ။ ျပႆနာတိုင္းကေတာ့ ပိုက္ဆံေခ်းတဲ့ ကိစၥလို ေျဖရွင္းဖို႔ ဘယ္လြယ္မလဲ။</span><br /><span style="font-size: small;">သမ႐ိုးက်ျပႆနာေတြအတြက္ကေတာ့ အခက္အခဲမရွိေပမယ့္ စီးပြားေရး၊ ႏိုင္ငံေရးလိုအဖြဲ႔အစည္းနဲ႔လုပ္ရတဲ့ ကိစၥမ်ိဳးေတြက်ေတာ့</span><br /><span style="font-size: small;">အၿမဲတမ္း ႐ႈေထာင့္ႏွစ္ခုထဲကပဲ စဥ္းစားဆံုးျဖတ္လို႔မျဖစ္ဘူးဗ်။ ဒီအခါမ်ိဳးမွာ ကၽြန္ေတာ္ေျပာတဲ့ ဦးထုပ္ေျခာက္လံုးစဥ္းစားနည္းကို သံုးသင့္တယ္။"</span><br /><br /><span style="font-size: small;">ကၽြန္ေတာ္လည္း လက္ပတ္နာရီကိုလွမ္းၾကည့္လိုက္မိသည္။ ဘတ္စ္ကားကလည္း ဒီေန႔က်မွ ၾကာေနသည္။ စားပြဲေပၚက လက္ဖက္ရည္လည္းတစ္၀က္ေလာက္က်န္ေနေသးသည္။ မိတ္ေဆြကလည္း သူ႔စကားၿပီးမွ ထမည့္ပံုေပၚသျဖင့္ " ကဲ ဆက္ရွင္းစမ္းပါဦးဗ်ာ" ဟုလမ္းေၾကာင္းေပးလိုက္ရသည္။</span><br /><br /><span style="font-size: small;">သူက " ဒီနည္းက ေဒါက္တာ ဒီဘိုးႏိုး ဆိုတဲ့ပုဂၢိဳလ္ကတီထြင္ခဲ့တဲ့ ျပႆနာေျဖရွင္းနည္း တစ္ရပ္ေပါ့ဗ်ာ။ ဒီဘိုးႏိုးက ဦးထုပ္ေျခာက္လံုးကို</span><br /><span style="font-size: small;">ျဖဴ၊ နီ၊ နက္၊ ၀ါ၊ စိမ္း၊ ျပာဆိုၿပီး အေရာင္ေျခာက္မ်ိဳးခြဲထားတယ္။ အေရာင္တစ္ခုစီက စဥ္းစားပံုနည္းလမ္းတစ္ခုစီေပါ့ဗ်ာ။ "</span><br /><br /><span style="font-size: small;">" အျဖဴေရာင္ဦးထုပ္စဥ္းစားနည္းက အခ်က္အလက္ေတြကိုဦးစားေပးခ်ဥ္းကပ္တယ္။ ကိုယ့္မွာ ရွိထား သိထားတဲ့ ကိန္းဂဏန္းေတြ၊</span><br /><span style="font-size: small;">စာရင္းဇယားေတြ အဲဒီအေပၚမွာ မူတည္ၿပီး ေကာက္ခ်က္ခ်တယ္။ အတိတ္ကျဖစ္ပ်က္ခဲ့တဲ့အခ်က္အလက္၊ အနာဂါတ္အလားအလာေတြနဲ႔ ႏႈိင္းယွဥ္ေလ့လာတယ္။ စိတ္ခံစားမႈမပါဘဲ က်ိဳးေၾကာင္းဆီေလ်ာ္မႈကိုဦးတည္တယ္။</span><br /><br /><span style="font-size: small;">"အနီေရာင္ဦးထုပ္က်ေတာ့ ျပႆနာကို စိတ္ခံစားမႈကိုနဲ႔ၾကည့္တယ္။ ကိုယ့္စိတ္ကူးစိတ္သန္း၊ ထိုးထြင္းႏိုင္စြမ္း နဲ႔ဆံုးျဖတ္တယ္။ က်ိဳးေၾကာင္းဆီေလ်ာ္မႈထက္ တျခားသူေတြဘယ္လို စိတ္ခံစားမႈနဲ႔တုန္႔ျပန္မလဲဆိုတာကိုေလ့လာတယ္။"</span><br /><br /><span style="font-size: small;">" ဦးထုပ္အနက္ေဆာင္းၿပီဆိုရင္ေတာ့ ခင္ဗ်ားရဲ႕ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ကို မေကာင္းတဲ့ဘက္ကအမ်ိဳးမ်ိဳး လွည့္ေတြးေတာ့တာပဲ။ သတိႀကီးစြာ ထားၿပီး ခံစစ္ဘက္ကအၿမဲတမ္းေနတယ္။ ဘာေၾကာင့္ အလုပ္မျဖစ္မွာလဲ ဆိုတာကိုရေအာင္ေတြးတယ္။ ရွင္းရွင္းေျပာရရင္ အားနည္းခ်က္ေတြလိုက္ေထာက္တယ္ေပါ့ဗ်ာ။ ဒီေတာ့ အလုပ္စမလုပ္ခင္ အားနည္းခ်က္ေတြကိုျပင္၊ လိုအပ္တဲ့ အေရးေပၚ စီမံကိန္းေတြႀကံစည္ရတာေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္တို႔အမ်ားစုက အလုပ္တစ္ခု လုပ္ရင္ တြက္ေရးကစက္သူေဌးဆိုသလို အေကာင္းခ်ည္းေျမာ္လင့္ တတ္က်တာမဟုတ္လား။ ဒီနည္းက ကိုယ့္ကို လာမယ့္အခက္အခဲေတြ ရင္ဆိုင္ဖို႔ ျပင္ဆင္ေပးရာေရာက္တယ္ေလ။"</span><br /><br /><span style="font-size: small;">မိတ္ေဆြလည္း ေမာသြားဟန္ျဖင့္ခဏရပ္ေနလိုက္သည္။ ေရေႏြးၾကမ္းတစ္ခြက္ေမာ့ေသာက္လိုက္ၿပီး </span><br /><span style="font-size: small;">မီးေသေနေသာေဆးေပါ့လိပ္ကို မီးၫွိရင္း " ဒါနဲ႔ စကားမစပ္ ခင္ဗ်ားမိန္းမ အခုအရင္အကုမၸဏီမွာလုပ္တုန္းပဲလား။" ဟုကၽြန္ေတာ့္ကိုေမးလိုက္သည္။</span><br /><br /><span style="font-size: small;">" မလုပ္ေတာ့ဘူးဗ်။ သူမ်ားလက္ေအာက္မွာလုပ္ရတာ မႀကီးပြားႏိုင္ဘူးတဲ့။ ကိုယ္ပိုင္စီးပြားေရးလုပ္ခ်င္တယ္ဆိုၿပီး</span><br /><span style="font-size: small;">ရပ္ကြက္ထဲမွာ ဆိုင္ခန္းတစ္ခန္းရွာၿပီး အထည္ဆိုင္ေလးဖြင့္ဖို႔ ျပင္ေနတယ္။ သူ႔ၾကည့္ရတာေတာ့ တက္ၾကြေနတာပဲ။"</span><br /><br /><span style="font-size: small;">"ေအးဗ်ာ။ သူစိတ္ခ်မ္းသာေနရင္ေကာင္းတာေပါ့။ ဒီဘိုးႏိုးကေတာ့ ဒီလိုဟာမ်ိဳးကို အ၀ါေရာင္ဦးထုပ္ေဆာင္းတယ္လို႔ ဆိုတယ္။</span><br /><span style="font-size: small;">အေကာင္းျမင္စဥ္းစားတဲ့ပံုမ်ိဳးေပါ့။ ကိုယ့္ဆံုးျဖတ္ခ်က္ရဲ႕ ရလာဒ္၊ အက်ိဳးအျမတ္တန္ဖိုးေတြကို ရႏိုင္သမွ်စုေစာင္းရွာေဖြတယ္။</span><br /><span style="font-size: small;">ဘာေၾကာင့္ေအာင္ျမင္ႏိုင္တယ္ဆိုတာကိုၾကည့္တယ္။ ဒီစဥ္းစားပံုက အခက္အခဲေတြနဲ႔ အနာဂါတ္ေ၀၀ါးေနတဲ့အခါမ်ိဳးမွာ ေရွ႕ဆက္သြားဖို႔</span><br /><span style="font-size: small;">ခြန္အားျဖစ္ေစတာေတာ့အမွန္ပဲဗ်။"</span><br /><br /><span style="font-size: small;">ထိုအခ်ိန္မွာပဲ ကၽြန္ေတာ္စီးရမည့္ ဘတ္စ္ကားတစ္စင္းဆိုက္လာသည္။ ႐ံုးဆင္းခ်ိန္ျဖစ္ေနသည့္အတြက္ တိုးမရေအာင္ ျပြတ္သိပ္က်ပ္ေနသည္။ မိတ္ေဆြရဲ႕ စကားလည္းမျပတ္ေသးသည့္အတြက္</span><br /><span style="font-size: small;">"အစိမ္းေရာင္ဦးထုပ္ကေကာဘယ္လိုလဲဗ် ဆက္စမ္းပါဦး။" ဟုေမးလိုက္သည္။</span><br /><br /><span style="font-size: small;">"အင္း. . . အစိမ္းေရာင္ဦးထုပ္က တီထြင္ဖန္တီးတဲ့အေတြးနဲ႔ သံုးသပ္ရတာ။ ျပႆနာကို အရင္တုန္းက မသံုးဖူးတဲ့နည္းေတြ၊ တျခားျဖစ္ႏိုင္ေျခေတြကို လြပ္လြပ္လပ္လပ္ စိတ္ကူးတဲ့နည္းပါပဲ။ သူ႕မွာက ေ၀ဖန္သံုးသပ္မႈ နည္းနည္းပဲပါတယ္။&nbsp; ဆံုးျဖတ္ခ်က္ကို တံု႔ျပန္တဲ့အခါမွာ စိတ္ကူးသစ္ေတြမ်ားမ်ားရေအာင္လုပ္တာေပါ့။</span><br /><br /><span style="font-size: small;">"ေနာက္ဆံုးဦးထုပ္ျဖစ္တဲ့ အျပာေရာင္ဦးထုပ္ကေတာ့ အႀကီးအကဲလုပ္တဲ့သူေတြ၊ ေဆြးေႏြးပြဲေတြမွာ ဥကၠလုပ္ရတဲ့သူေတြ အတြက္ပဲ။ သူတို႔က အခုေျပာသြားတဲ့ စဥ္းစားနည္းေတြကို ၿခံဳငံုသံုးသပ္ရတာ။ ၿပီးေတာ့မွာ ဘာလုပ္မယ္ဆိုတဲ့အခ်က္ကို ေရွ႕ဆက္သြားရတာေပါ့။</span><br /><br /><span style="font-size: small;">" ဒီေတာ့ အေပၚကေပးခဲ့တဲ့ ပိုက္ဆံေခ်းတဲ့ဥပမာကို&nbsp; ဦးထုပ္ေျခာက္လံုးနည္းသံုးၿပီးစဥ္းစားၾကည့္ရေအာင္။</span><br /><span style="font-size: small;">ဒီကိစၥမွာ ေနာက္ဆံုး ဆံုးျဖတ္ရမွာက ပိုက္ဆံေခ်းဖို႔ မေခ်းဖို႔ပဲ။</span><br /><span style="font-size: small;">အျဖဴေရာင္နည္းနဲ႔ဆိုရင္ ခင္ဗ်ားက ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ အရင္တုန္းက ပိုက္ဆံေခ်းတဲ့အခါမွာ ျပန္ဆပ္ဖူးလား။ အေမ့ခံဖူးလား။ ဒီပိုက္ဆံကို ငါအ႐ႈံးခံႏိုင္လား စတာေတြကို ၾကည့္မယ္။</span><br /><span style="font-size: small;">အနီေရာင္နည္းနဲ႔ဆိုရင္ မိတ္ေဆြအခ်င္းခ်င္းျဖစ္တဲ့အတြက္ ခင္မင္မႈကိုၾကည့္မယ္။ ျပန္ဆပ္မွာပါ။ ဒါမွမဟုတ္ ျပန္မဆပ္မဲ့လူ ဆိုတာ ခင္ဗ်ားစိတ္ရဲ႕ယံုၾကည္မႈနဲ႔ဆံုးျဖတ္မယ္။</span><br /><span style="font-size: small;">အနက္ေရာင္နည္းနဲ႔ဆိုရင္ အကယ္၍ သူျပန္မဆပ္ခဲ့ရင္ ဘယ္လိုရေအာင္ျပန္ယူမလဲ။ စာခ်ဳပ္ခ်ဳပ္ထားမလား၊ အေပါင္ပစၥည္း ယူထားမလား။ စတာေတြကိုစဥ္းစားမယ္။</span><br /><span style="font-size: small;">အ၀ါေရာင္နည္းနဲ႔ဆိုရင္ေတာ့ ဗ်ာ . . ." သူ႕စကားမဆံုးေသးခင္မွာ ခါးတြင္ခ်ိတ္ထားေသာ သူ႕ဂ်ီအက္စ္အမ္ဖုန္းမွ "ကိုကို ဖုန္းလာေနတယ္" ဆိုသည့္အသံ အဆက္မျပတ္ထြက္ေပၚလာေလသည္။ သူလည္း ဖုန္းႏွင့္စကားေျပာရင္းမွ "အိမ္ကမိန္းမ ေစ်း၀ယ္ခိုင္းထားတာ မၿပီးေသးဘူးဗ်ိဳ႕။ အခုလွမ္းေမးေနၿပီ။ စကားေျပာလို႔ကေတာ့ေကာင္းတယ္။ ေနာက္မွ ဆက္ေဆြးေႏြးၾကတာေပါ့ဗ်ာ။ ေဟာဒီမွာ ကၽြန္ေတာ့လိပ္စာကတ္ဟု လွမ္းေပးကာ ပိုက္ဆံရွင္းရန္ ေကာင္တာသို႔ ခပ္သုတ္သုတ္ထြက္သြားေလေတာ့သည္။</span><br /><br /><span style="font-size: small;">ကၽြန္ေတာ္လည္း သူ႕ကိုႏႈတ္ဆက္လိုက္ၿပီး ေရာက္လာသည့္ဘတ္စ္ကားေပၚ တက္လိုက္ေတာ့ ညေန ၆နာရီေတာင္ေက်ာ္သြား ပါ ၿပီေကာ။ အျပန္လမ္းတစ္ေလ်ာက္ ဘတ္စ္ကားက်ပ္က်ပ္ေပၚတြင္ကား သူ၏မဆံုးေသးေသာ ဦးထုပ္ေျခာက္လံုးအေၾကာင္းကို ေတြးရင္း အိပ္ငိုက္ကာလိုက္ပါလာမိေလေတာ့သည္။</span><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-p2belKYW_TI/Tgm06ynzo0I/AAAAAAAAACc/Dd71_DRaih8/s1600/Six-Thinking-Hats-wallpaper.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="239" src="http://4.bp.blogspot.com/-p2belKYW_TI/Tgm06ynzo0I/AAAAAAAAACc/Dd71_DRaih8/s320/Six-Thinking-Hats-wallpaper.jpg" width="320" /></a></div><br /><span style="font-size: small;">နည္ရဲေဇာ္</span><br /><span style="font-size: small;">၂၇-၆-၂၀၁၁</span><span style="font-size: small;"> </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1325452814741418953-4875785423526441579?l=yezawww.blogspot.com' alt='' /></div>နည္ရဲေဇာ္http://www.blogger.com/profile/10280754420276663423noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1325452814741418953.post-45108214355747638212011-06-25T01:16:00.001-07:002011-06-25T01:16:13.602-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">အဖြားအုိသည္ အိမ္တြင္းတစ္ေနရာဆီသို႔ ဦးတည္ေနသည္။ အသက္က ၇၀ ေက်ာ္ ၈၀ ခန္႔ သူမကို ၾကည့္ရသည္ မွာ စကၠဴအ႐ုပ္ေလးတစ္႐ုပ္လိုပင္။ ေလတိုက္လွ်င္ လြင့္ပါသြားမလားထင္ရသည္။ သူမ၏လႈပ္ရွားမႈေတြက အင္မတန္မွ&nbsp; ျဖည္းၫွင္းညင္သာ၏။ ေျခတစ္လွမ္းကိုသတိျဖင့္ ႀကြလွမ္းၿပီး ျပန္ခ်၊ ေနာက္တစ္လွမ္း လွမ္း ဖို႔က်န္ေျခတစ္ဖက္ကိုအားယူကာမတင္၊&nbsp; လဲသြားမွာစိုးသျဖင့္ နံရံကိုကိုင္ထားေသာလက္ကေလးက အေရျပားဖံုး ထားသည့္ အ႐ုိးသြယ္သြယ္ကေလးမွ်သာ။&nbsp; အလင္းေရာင္ေကာင္းစြာမရသည့္ အခန္းေလးသည္ ညဖက္ေလွ်ာက္ရသည့္ ခရီးလမ္းတစ္ခုလိုပင္။ မ်က္လံုးေတြမႈန္ေနသျဖင့္ တစ္ခါတစ္ခါနံရံကိုသြားၿပီး မ်က္ႏွာမူမိ သည္။ သူမသြားခ်င္သည္မွာ ေရအိမ္ရွိရာသို႔ျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ့္မွာ သူမကိုၾကည့္ၿပီး ဒီေန႔အဖို႔ လိုရာ ကိုမွ ေရာက္ႏိုင္ပါဦးမလားဟု ပင့္သက္ေမာရင္း မိမိထိုင္ေနသည့္ ဧည့္ခန္းအတြင္း တီဗြီ ေရွ႕မွာ ဂိမ္းထိုင္ကစားေနသည့္ သူမ၏ေျမးကေလးထံ အၾကည့္ေရာက္ေနသည္။ အဖြားအိုက သူသြားခ်င္သည့္ေနရာ ကို အကူအညီမေတာင္းဘဲ သြားခ်င္သည္။ ေတာင္းလွ်င္လည္း တီဗီြဂိမ္းထဲမွာ အာ႐ံု၀င္စားေနသည့္ သူ႔ေျမးက ၾကားခ်င္မွၾကားမည္။ ၾကားလွ်င္လည္း ``ဟာ ဘြားဘြားႀကီးက အလုပ္႐ႈပ္လိုက္တာ´´ ဟု ျပန္ေျပာ ေကာင္းေျပာမည္။ မိမိကိုယ္သာ အားကိုးရာအေကာင္းဆံုးဟု ေလာကဓံကိုေနာေက်ေနသူပီပီ မွတ္ယူထားသည္ထင့္။ ဧည့္သည္ျဖစ္သည့္ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ဤအေျခအေနတြင္ ထိုင္ေနရေကာင္းႏိုးႏိုး၊ အဖြားအားတြဲေခၚ၍လိုရာလိုက္ပို႔ရေကာင္းႏိုးႏိုး ျဖင့္ ခ်ီတံုခ်တံုျဖစ္ေနစဥ္<br />``အေမရယ္ အိမ္သာသြားခ်င္ရင္ သမီးကိုလွမ္းေခၚလိုက္ပါလား။ မေတာ္တဆ လဲက်သြားရင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ။ ကဲ လာ လာ´´ ဟု ထမင္းခ်က္ေနသည့္ သူမ၏သမီးအႀကီးမကတြဲေခၚမွပဲ ကၽြန္ေတာ့္မွာ စိတ္သက္သာရာ ရေတာ့သည္။<br /><br />ထိုအိမ္မွအျပန္ ကၽြန္ေတာ့္ေခါင္းထဲ ေတြးစရာေတြ သယ္ေဆာင္လာခဲ့သည္။&nbsp; လူဆိုသည္မွာ ေမြးကတည္းက အိုရမည္၊ နာရမည္၊ ေသရမည္ကို လူတိုင္းသိပါသည္။ အိုၿပီဆိုသည္ႏွင့္ တၿပိဳင္တည္း နာျခင္းသည္လည္းတြဲ၍ပါလာမည္။ စိတ္သြားတိုင္းကိုယ္ မပါႏိုင္။ သားေတြေျမးေတြအတြက္၊ လူ႔အသိုင္း၀ိုင္းအတြက္ လူပိုတစ္ေယာက္ပမာ မိမိရဲ႕ေနာက္ဆံုး အခ်ိန္ေတြကိုျဖဳန္းတီးရေပေတာ့မည္။ တရားဘာ၀နာအားထုတ္ဖို႔ဆိုတာကလည္း သတိႏိုးၾကားသည့္ အရြယ္ မဟုတ္ေတာ့။ သမာဓိတည္ေဆာက္ဖို႔မလြယ္ကူေတာ့။ ဟိုေမ့ သည္ေမ့ႏွင့္ မိမိစိတ္သည္ ပစၥဳပၸန္လား၊ အတိတ္မွာလားဆိုသည္ကို ေကာင္းေကာင္းခြဲျခားႏိုင္သည္မဟုတ္ေတာ့။ ဒါေၾကာင့္လည္း အေနာက္ႏိုင္ငံမ်ားတြင္ ဒီလိုအရြယ္ေတြမွာ vegetables (အသက္ရွင္ေနေသာ္လည္းမလႈပ္ရွားႏိုင္ေတာ့သူ) ဟု ၀မ္းနည္းခံစားတတ္ၾကသည္။ ဟင္းရြက္ကစြန္းေတြဟုရည္ၫႊန္းၾကသည္ထင့္။ သည္အရြယ္မွာ အအိပ္အေနကလည္း နည္းလာၿပီ။ လုပ္စရာအလုပ္လဲ သိပ္မ်ားမ်ားစားစားမရွိေတာ့ တစ္ေန႔တာအတြက္ သူတို႔မွာ အခ်ိန္ေတြ ၾကာလြန္းလွမည္ထင္သည္။ သည္အခ်ိန္ေတြမွာ သူတို႔ ဘာေတြမ်ား စဥ္းစားေနမလဲ။ အတိတ္ငယ္ဘ၀အခ်ိန္ေတြကို ျပန္သတိရေနမလား။ လက္ရွိျဖစ္ေနတဲ့ဘ၀ကို ၀မ္းနည္းအားငယ္ေနမလား။ ျဖစ္ျဖစ္သမွ်ကို တရားသေဘာအတိုင္းပဲ မွတ္ယူေနမလား။ ၾကင္နာတတ္သည့္ ေႏြးေထြးသည့္ မိသားစု အသိုင္းအ၀န္းတြင္ေတာ့ သိပ္ၿပီး အခက္အခဲရွိမည္မထင္။ ဒါေပမယ့္လည္း အခုေခတ္တြင္ လူကိုင္းကိုယ္စီ အလုပ္သြားၾကရ၊ ကိုယ္စီ စိတ္ဖိစီးမႈေတြႏွင့္ ဆိုေတာ့ သူတို႔လည္း ဂ႐ုတစိုက္ သိပ္လုပ္ေပးႏိုင္ၾကသည္မဟုတ္ေခ်။ အိမ္ေစာင့္သာသာဘ၀ႏွင့္ အိမ္မွာက်န္ခဲ့သည့္ ကေလးေတြႏွင့္သာ အေဖာ္ျပဳရတတ္သည္။<br /><br />ကၽြန္ေတာ္တို႔ငယ္ငယ္တုန္းကလည္းဒီလိုပင္။ အဘိုးအဘြားမ်ားကို အေလးအနက္မထားတတ္ခဲ့။ စကားခပ္မ်ားမ်ား၊ ပစိပစပ္ႏိုင္တတ္သည့္ နားညီးစရာလူႀကီးမ်ားဟုသေဘာထားခဲ့သည္ပဲ။ ဒါေပမယ့္ အခ်ိန္ေတြက တေရြ႕ေရြ႕ကုန္လြန္ခဲ့။ ကိုယ္တိုင္ လူလတ္ပိုင္းေရာက္၍ ဇရာက ခႏၶာကို လွမ္းသတိေပးလာေတာ့သည္။ ငယ္စဥ္က နာရီ၀က္ တစ္နာရီခန္႔ အေသာ့ေျပးႏိုင္ခဲ့သည္ကို အခု ၁၅ မိနစ္ပင္မနည္း ေလ့က်င့္ေနရၿပီ။ ကိုယ္တိုင္လည္း သားသမီးရၿပီျဖစ္၍ ငါ့ေျမးေတြ တစ္ေန႔မွာ ငါ့ကို ဒီလိုပဲ သေဘာထားဦးမလားဟု ေတြးမိသည္။ ကိုယ့္အလွည့္ေရာက္မွ ကိုယ္ခ်င္းစာတတ္သည့္ လူ႕သဘာ၀အတိုင္း ငါဘာေတြျပင္ဆင္ထားဖို႔လိုမည္လဲဟု သံုးသပ္မိသည္။ အိုမင္းမစြမ္းႏိုင္ခ်ိန္တြင္ေတာ့ ႐ုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာေကာ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာပါ ဒီသားေျမးျမစ္ေတြကိုပဲ မွီခိုရမည္လား။ သူတို႔ေတြစိတ္ထဲ လူပိုတစ္ေယာက္ေတာ့ မျဖစ္ခ်င္သည္မွာအမွန္ပင္။ မိသားစုသိုက္သိုက္၀န္း၀န္းေနတတ္သည့္ လူႀကီးမိဘကို ေလးစား တတ္ေသးသည့္ ဗုဒၶဘာသာ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ လူျဖစ္ရသည့္ ဒီတစ္ခ်က္ကိုေတာ့ ေက်နပ္မိတာအမွန္ပင္။ အင္း&nbsp; အိုမင္းၿပီး မစြမ္းေတာ့သည္ အခ်ိန္တစ္ေန႔ေတာ့ ေရာက္ဦးမည္။ ေရာက္ခ်င္မွလည္းေရာက္ေပမည္။ ဒီၾကားထဲ အရြယ္လတ္ပိုင္းဘ၀မွာ ျဖတ္ကနဲလဲ ေပ်ာက္ကြယ္သြားႏိုင္သည္။ <br />သို႔ေသာ္ . . . အို. . . လာ . . .ရင္. . . . ေတာ့ . . .<br />ဒီအေတြး၀င္မိေတာ့မွ အရြယ္ႀကီးရင့္သူ အဖိုးအို၊ အဖြားအိုေတြကို ပို၍ ဂ႐ုဏာသက္လာခဲ့ေတာ့သည္။<br /><br /><br />နည္ရဲေဇာ္<br />(26-6-2011)</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1325452814741418953-4510821435574763821?l=yezawww.blogspot.com' alt='' /></div>နည္ရဲေဇာ္http://www.blogger.com/profile/10280754420276663423noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1325452814741418953.post-22961215689173901552011-06-19T19:29:00.001-07:002011-06-19T19:29:17.445-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">ေသေသာသူၾကာလွ်င္ေမ့<br /><br />တစ္ကယ္လား<br />ရင္ႏွင့္ရင္းရတဲ့ႏွလံုးသားမ်ား<br />အစားထိုးမရ<br />ႏွစ္တစ္ေထာင္မွာ တစ္ေယာက္ဖြား<br />သူ႕လိုလူရွိမလား ?<br />သည္ အခ်ိန္ သည္ ရက္<br />ႏွစ္စဥ္ ခံစားရ<br />ဥၾသဆြဲသံမၾကားရတာၾကာခဲ့ၿပီ<br />ေမ့ပစ္ခဲ့ၾကၿပီလား<br />သူရဲေကာင္းတစ္ေယာက္ရဲ႕<br />အ႐ိုးသားဆံုးအိပ္မက္<br />“ၾကည္ရယ္…. ပဲျပဳတ္နဲ႔နံျပားစားခ်င္တယ္” တဲ့ . . .<br />ဦးညႊတ္ၾကပါစို႕<br />ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဘယ္အထိေစာင့္ရမလဲ<br />အို ဖခင္ . . .<br />သင္လိုခ်င္ခဲ့တာ အမွန္တရား<br />စစ္မွန္စြာေျဖာင့္မတ္မႈ<br />တစ္ဖန္ျပန္ႏိုးထခဲ့ပါေတာ့<br />ေမၽွ်ာ္ေနမယ္. . .<br /><br />“ေအာင္ဆန္း . . .”<br />ကၽြန္ေတာ္သားေလးေမြးတဲ့အခါ<br />ေပးမယ္ အေဖ့နံမည္<br />အေဖ့လိုလူမ်ိဳး <br />ျမန္မာျပည္မွာ ထြန္းကားဖို႕<br />ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဘယ္ေလာက္အထိေစာင့္ရမလဲ ?<br />ဒါဟာကဗ်ာမဟုတ္<br />မီးေလာင္တိုက္အသြင္းခံခဲ့ရတဲ့<br />ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏွလံုးသားမ်ား<br />အေဖ ၾကားသိေစသား. . .<br />ျမန္မာႏိုင္ငံအတြက္<br />အေဖနဲ႔ သူရဲေကာင္းမ်ား<br />စေတးခဲ့တာ ႏွစ္ေပါင္း ၆၀ <br />ၾကာခဲ့ၿပီေကာ . . .<br /><br />နည္ရဲေဇာ္ </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1325452814741418953-2296121568917390155?l=yezawww.blogspot.com' alt='' /></div>နည္ရဲေဇာ္http://www.blogger.com/profile/10280754420276663423noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1325452814741418953.post-70474113948137225392011-06-19T19:28:00.001-07:002011-06-19T19:28:31.071-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">တစ္ခါတစ္ေလ<br />ျပန္ေတြးမိခဲ့ခ်ိန္<br />မတည္ၿငိမ္တဲ့ေရျပင္လို<br />လႈိင္းခတ္သံေယာဇဥ္<br />ငယ္စဥ္ဘ၀မွာ<br />ဆံုစည္းခဲ့ၾကရပံု<br />ေပ်ာ္စရာပံုရိပ္<br />ၾကည္ႏူးဖြယ္အတိတ္ေငြ႕ေတြ<br />တလိပ္လိပ္လြင့္တက္လာ<br />လြမ္းေမာဖြယ္ပန္းခ်ီကား . . .။<br /><br />သူရွိခ်ိန္မ်ား<br />သူ႕အနားမွာ<br />သူ႕စကားသံ<br />ခ်ိဳျမျပည့္လွ်ံေနခဲ့။<br />ေအးျမလွပ<br />အၿပံဳးတစ္စႏွင့္<br />သူမမ်က္ႏွာ<br />လျပည့္ကဗ်ာသဖြယ္<br />စိတ္ကူးယဥ္မိတယ္ . . .။<br />ျမဴႏွင္းေ၀့၀ဲ<br />ေဆာင္းေလတရွဲရွဲတိုက္<br />ပ်ံ႕ေမႊးသင္းထံု<br />ကံ့ေကာ္၀တ္မႈန္ေတြနဲ႔အတူ<br />သယ္ယူေဆာင္လာ<br />သနပ္ခါးရနံ႕မ်ားမွာ<br />ပါးမို႔မို႔ထက္၀ယ္<br />ကလူက်ီစယ္ၾက<br />နံနက္ခင္းရဲ႕အလွ<br />သူမနဲ႔ယွဥ္ၿပိဳင္ၾက။<br />လမင္းအစင္းတစ္ရာ<br />ရင္ထဲမွာသာေနသလို<br />တိမ္းမူးယစ္ေမာ<br />အခ်ိန္ေတြ ကုန္လြယ္ေစာလိုက္တာ . .။<br />ရႈမ၀ေျပာမကုန္<br />စကားလံုးမိုးတိမ္ဖြဲ႕<br />စိတ္ညစ္စရာေတြအားလံုး<br />အခ်စ္ရဲ႕ၾကားမွာေပ်ာက္ဆံုး<br />တစ္သက္လံုးအတြက္<br />ရည္ရြယ္ခဲ့ပါသတဲ့ . . .။<br />အဲဒီတုန္းကအခ်ိန္ေတြဟာ<br />ေရႊေရာင္ေန႔ရက္မ်ားပမာ<br />လြမ္းစရာကြယ့္<br />ကိုယ့္ဘ၀မွန္ကူကြက္ထဲမွာ<br />ထာ၀စဥ္ိမ္းထားစရာ<br />အခ်စ္ရဲ႕ ေ၀ဒနာေတြပဲေပါ့။<br /><br />ဒါေပမယ့္ကြယ္<br />ကံၾကမၼာဆိုတာမ်က္လွည့္ဆရာ<br />မထင္မွတ္တဲ့ေနရာေတြမွာ<br />လွည့္ကြက္ေတြျပတတ္လြန္းေတာ့<br />ဇာတ္လမ္းေလးတစ္ခန္းရပ္<br />လြမ္းတတ္ဖို႔ ဖန္လာခဲ့ၿပီ။<br />ေၾသာ္ . . အခုေတာ့လည္း<br />ဘ၀ရဲ႕သေဘာ <br />စိတ္ေမာဖြယ္သရုပ္<br />သမ႐ိုးက်အလုပ္ေတြထဲမွာ<br />သူမရဲ႕မ်က္ႏွာ<br />ေဖ်ာ့ေတာ့ေမွးမိွန္စြာ. . ..<br />ဒီလိုနဲ႔ပဲ တစ္ခါတစ္ေလ<br />ေဆာင္းညတာရွည္<br />လေရာင္က်ဲပက္<br />ကံ့ေကာ္ရြက္ေတြၾကားထဲမွာ<br />ေငြေရာင္ေတာက္ပ<br />အၿပံဳးတစ္စကို<br />ျဖတ္ကနဲျမင္ေယာင္မိျပန္ရင္<br />ကုိယ့္ရင္ခြင္ထဲ<br />ေလေျပတစ္ခ်က္<br />၀င္လာခဲ့တယ္. . .။<br /><br />နည္ရဲေဇာ္</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1325452814741418953-7047411394813722539?l=yezawww.blogspot.com' alt='' /></div>နည္ရဲေဇာ္http://www.blogger.com/profile/10280754420276663423noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1325452814741418953.post-6677858486814159242011-06-19T19:26:00.001-07:002011-06-19T19:26:26.483-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">အမွတ္မရွိတဲ့သူ<br /><br />လူေတြက<br />အမွတ္မရွိတဲ့တစ္စံုတစ္ေယာက္ဆီက<br />ဒဏ္ရာအနာတရနဲ႔<br />နားလည္မႈမ်ိဳးကိုလိုခ်င္ၾကတယ္။<br />ငါအေလွ်ာ့ေပးခဲ့ရတာ<br />ငါ့အတၱေတြေတာင္ ေပ်ာက္ဆံုးခဲ့ၿပီ။<br />သူတို႔အတြက္ေတာ့<br />မေန႔ကေျပာခဲ့တဲ့စကားေတြ<br />ယေန႔မွာေမ့ေပ်ာက္ကုန္ၾက<br />ဆႏၵေတြခ၀ါခ်ခဲ့ရတာလည္း<br />အႀကိမ္ႀကိမ္ပါပဲ . . .။<br />ယေန႔ထိ ငါ နားမလည္ႏိုင္ေသးတာ<br />“ေမတၱာ” ဆိုတဲ့အရာ<br />အျပန္မရွိေသးတာကလြဲရင္ . . .<br />သိပၸံပညာရပ္တစ္ခုလို<br />တိက်မႈလိုေနတာကလြဲရင္...<br />ေနာက္ၿပီး <br />အခန္႔မသင့္တဲ့အခါ<br />၀မ္းနည္းရတတ္တာကလြဲရင္ေပါ့ . . .။<br /><br />နည္ရဲေဇာ္</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1325452814741418953-667785848681415924?l=yezawww.blogspot.com' alt='' /></div>နည္ရဲေဇာ္http://www.blogger.com/profile/10280754420276663423noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1325452814741418953.post-89893728966252368742011-06-19T19:25:00.000-07:002011-06-19T19:25:05.070-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">အျပာေရာင္ အစိမ္းေရာင္<br />အလင္းတုမ်ားေမာ္ၾကြား<br />တစ္ျဖတ္ျဖတ္ေတာက္ပ<br />အၿပံဳးတုတစ္စႏွစ္စ ။<br />ဇြန္းသံပန္းကန္သံ<br />ျငင္းခုန္သံေတြၾကား<br />သဘာ၀တရားကိုပစ္ထား . . .<br /><br />တစ္က်ိဳက္ႏွစ္က်ိဳက္<br />မ်ိဳလိုက္တဲ့သူရာ<br />ခႏၶာတစ္ခုလံုးပ်ံ႕ႏွံ႕သြားခဲ့ . . .<br /><br />ဟိုလူကျငင္းခုံ၊ ဒီလူကပယ္ခ်<br />ပ႔ိုစ္ေမာ္ဒန္ဘ၀ ထိုသူကေျပာျပ။<br />ေခါင္းဆံပင္ျဖဴျဖဴနဲ႕ယမကာစုပ္တဲ့သူ<br />သူ႕ခ်စ္သူေမာ္ဒန္မအေၾကာင္း<br />မိုးလံုးျပည့္ ဥပမာေေတြေပး<br />သူလြယ္တဲ့ျမန္မာလြယ္အိတ္ကေလးကိုမွ အားမနာ<br />အဆံုးမေတာ့ အိမ္ရွင္မကိုေပးရမယ့္အသျပာ<br />တစ္၀ိုင္းစာကိုရွင္း<br />မင္း ... ေနာက္ေန႔လာခဲ့ဦးတဲ့၊ . . .<br /><br />နည္ရဲေဇာ္</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1325452814741418953-8989372896625236874?l=yezawww.blogspot.com' alt='' /></div>နည္ရဲေဇာ္http://www.blogger.com/profile/10280754420276663423noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1325452814741418953.post-34956820646627913812011-06-17T04:11:00.000-07:002011-06-17T04:11:02.990-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-NSf5v2rRR2Y/Tfs2CBFgvZI/AAAAAAAAACY/oXPwsigj2FE/s1600/Lion_King_by_mazhear.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://1.bp.blogspot.com/-NSf5v2rRR2Y/Tfs2CBFgvZI/AAAAAAAAACY/oXPwsigj2FE/s320/Lion_King_by_mazhear.jpg" width="320" /></a></div><br /><br /><span lang="MY" style="font-family: Zawgyi-One,ZawgyiOne,Zawgyi1,Verdana; font-size: small; font-weight: 500;"> ေကသရာဇာ</span><br /><span lang="MY" style="font-family: Zawgyi-One,ZawgyiOne,Zawgyi1,Verdana; font-size: small; font-weight: 500;">ေသခ်ာတာတစ္ခုရွိတယ္. . .</span><br /><span lang="MY" style="font-family: Zawgyi-One,ZawgyiOne,Zawgyi1,Verdana; font-size: small; font-weight: 500;">ဘယ္ေတာ့မွ ျမက္မစား</span><br /><span lang="MY" style="font-family: Zawgyi-One,ZawgyiOne,Zawgyi1,Verdana; font-size: small; font-weight: 500;">ကိုယ့္ခြန္အားနဲ႔ရွာေဖြ</span><br /><span lang="MY" style="font-family: Zawgyi-One,ZawgyiOne,Zawgyi1,Verdana; font-size: small; font-weight: 500;">ဒဏ္ရာေတြရလဲခံ</span><br /><span lang="MY" style="font-family: Zawgyi-One,ZawgyiOne,Zawgyi1,Verdana; font-size: small; font-weight: 500;">တဖန္ျပန္ကုစား</span><br /><span lang="MY" style="font-family: Zawgyi-One,ZawgyiOne,Zawgyi1,Verdana; font-size: small; font-weight: 500;">ေနာက္တစ္ႀကိမ္က်ိဳးစားမယ္။</span><br /><span lang="MY" style="font-family: Zawgyi-One,ZawgyiOne,Zawgyi1,Verdana; font-size: small; font-weight: 500;">၀မ္း၀ဖို႔အတြက္</span><br /><span lang="MY" style="font-family: Zawgyi-One,ZawgyiOne,Zawgyi1,Verdana; font-size: small; font-weight: 500;">မာနကိုမခ်ိဳးဖ်က္ဘူး</span><br /><span lang="MY" style="font-family: Zawgyi-One,ZawgyiOne,Zawgyi1,Verdana; font-size: small; font-weight: 500;">႐ိုးေျဖာင့္စြာအသက္ရွင္</span><br /><span lang="MY" style="font-family: Zawgyi-One,ZawgyiOne,Zawgyi1,Verdana; font-size: small; font-weight: 500;">ေလာကဓံကို စိန္ေခၚခ်င္တဲ့သူ။</span><br /><span lang="MY" style="font-family: Zawgyi-One,ZawgyiOne,Zawgyi1,Verdana; font-size: small; font-weight: 500;"><br /></span><br /><span lang="MY" style="font-family: Zawgyi-One,ZawgyiOne,Zawgyi1,Verdana; font-size: small; font-weight: 500;">နည္ရဲေဇာ္</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1325452814741418953-3495682064662791381?l=yezawww.blogspot.com' alt='' /></div>နည္ရဲေဇာ္http://www.blogger.com/profile/10280754420276663423noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1325452814741418953.post-38093913866576634702011-04-23T01:31:00.000-07:002011-04-23T01:40:28.934-07:00<span style="color: rgb(0, 0, 0);"> </span><span style="border-collapse: separate; color: rgb(0, 0, 0); font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; letter-spacing: normal; line-height: normal; orphans: 2; text-align: -webkit-auto; text-indent: 0px; text-transform: none; white-space: normal; widows: 2; word-spacing: 0px; -webkit-border-horizontal-spacing: 0px; -webkit-border-vertical-spacing: 0px; -webkit-text-decorations-in-effect: none; -webkit-text-size-adjust: auto; -webkit-text-stroke-width: 0px; font-family:Tahoma;font-size:medium;" ><span style="font-family:Zawgyi-One;font-size:16px;"><b>မိုးႀကိဳးပစ္ လြတ္ၾကေစ</b></span></span><div style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="border-collapse: separate; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; letter-spacing: normal; line-height: normal; orphans: 2; text-indent: 0px; text-transform: none; white-space: normal; widows: 2; word-spacing: 0px; font-family:Tahoma;font-size:medium;" ><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /></span></span></div><div style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="border-collapse: separate; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; letter-spacing: normal; line-height: normal; orphans: 2; text-indent: 0px; text-transform: none; white-space: normal; widows: 2; word-spacing: 0px; font-family:Tahoma;font-size:100%;" ><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br />ကၽြန္ေတာ္တို႔ျမန္မာလူမ်ိဳးမ်ား တစ္ခုခုအေလးအနက္ထားေျပာခ်င္လွ်င္ ``ဘုရားစူးပါေစရဲ႕။ မိုးႀကိဳးပစ္ပါေစရဲ႕။´´ စသည္ျဖင့္က်ိန္ေျပာတတ္ၾကသည္။ မိုးႀကိဳးဆိုသည္မွာ အင္အားျပင္းထန္ေသာ၊ လူကို ေသေစႏိုင္ေသာ၊ အႏၱရာယ္ေပးႏိုင္ေသာအရာဟုသိၾကသည္။ ေႀသာင္းတစ္ရာ့ရွစ္ကြက္ ဂါထာလာ ``၀ရဇိတ္လက္နက္ ျဗဟၼာစက္၊ မိုးႀကိဳးလက္နက္ သိၾကားစက္´´ ဆိုတာကိုလည္း လူႀကီးေတြ ရြတ္ဆိုတာၾကားဖူးသည္။ အမိအဘ ကိုေစာ္ကားသူမိုးႀကိဳးပစ္တတ္တယ္ဟုလည္း လူႀကီးေတြဆံုးမ တာနာယူခဲ့ဖူးသည္။ တစ္ခ်ိဳ႕ဂမၻီရလိုက္စားသည့္ သူမ်ားက်ေတာ့ မိုးႀကိဳးသြား ဆိုတာကိုသဲႀကီးမဲႀကီး လိုက္ရွာၾကျပန္သည္။ မိုးႀကိဳးသြားရရင္ ``ဘာေကာင္းတယ္၊ ေသနတ္ပီးတယ္၊ မီး မကူးဘူး´´ စသည္ျဖင့္ယံုတမ္းစကားေတြငယ္ငယ္က ၾကားခဲ့ဖူးသည္။ အခုအထိေတာ့ မိုးႀကိဳးသြားဆိုသည္မွာ ဘာမွန္းမသိ။ မိုးႀကိဳးသြား ရသြားသည့္သူကိုလဲ မျမင္ဘူးေသး။ မိုးဦးက်ေလဦးက် တ၀ုန္း၀ုန္းမိုးခ်ိန္းသံႏွင့္အတူ ၀င္းလက္ေတာက္ပသြားသည့္ အလင္းတန္းကိုၾကည့္ၿပီးငယ္ငယ္က တအံ့တၾသႏွင့္ ေကာင္းကင္ေပၚက ဘယ္သူဓါတ္မီးႏွင့္ လွမ္းလွမ္းထိုးသလဲဟု ကေလးဘ၀က အေဖ့ကိုေမးဖူးသည္။ အေဖကေတာ့ ခပ္လြယ္လြယ္ပင္ ေကာင္းကင္ေပၚက သိၾကားမင္းႀကီးက မိဘစကားနားမေထာင္သည့္သူမ်ားကို မိုးႀကိဳးလက္နက္ႏွင့္လွမ္းဆံုးမေၾကာင္းေျပာတတ္သည္။ ဒီလိုနဲ႔အသက္ေတြႀကီးလာေတာ့ မိုးႀကိဳးနဲ႔ယဥ္ပါးလာ ၾကသည္။ ငယ္ငယ္ကလိုေတာ့အေၾကာက္မႀကီးေတာ့။ ဒါေပမယ့္ မၾကာခဏ ဂ်ာနယ္ေတြမွာ မိုးႀကိဳးအပစ္ခံရ၍ ေသဆံုးေသာသတင္းမ်ားမၾကာခဏေတြ႔လာေတာ့ မိုးႀကိဳးအေၾကာင္းျပန္ေတြးလာမိသည္။ မိုးႀကိဳးဆိုတာဘာလဲ။ မိုးႀကိဳးဘာလို႔ပစ္တာလဲ။ မိုးႀကိဳးပစ္လွ်င္ ဘယ္လိုေရွာင္ရမလဲ စသည္ျဖင့္ သိပၸံပညာ႐ႈေထာင့္ အျမင္ေတြကိုသိခ်င္လာမိေတာ့သည္။ အဓိကအားျဖင့္ေတာ့ တန္ဖိုးရွိလွတဲ့ လူသားေတြရဲ႕အသက္ဆံုး႐ႈံးမႈေရွာင္လႊဲႏိုင္ေစခ်င္ပါသည္။<br /><br /><span style="font-weight: bold;">မိုးႀကိဳးဆိုတာဘာလဲ</span></span></span></div><div style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;"><a href="http://www.strikealert.com/LightningFacts.htm">မိုးႀကိဳးဆိုသည္မွာ တိမ္တိုက္တစ္ခုအတြင္းမွာျဖစ္ေစ၊ တိမ္တိုက္တစ္ခုမွတစ္ခုသို႔ ျဖစ္ေစ၊ ဒါမွမဟုတ္ တိမ္တိုက္မွ ေျမျပင္ဆီသို႔ ျဖစ္ေစ လွ်ပ္စီးထုတ္လႊတ္မႈပံုစံတစ္မ်ိဳးဟု အဓိပၸါယ္ဖြင့္ၾကသည္။</a> တစ္နည္းေျပာရရင္ တိမ္တိုက္အတြင္းမွာရွိတဲ့ လွ်ပ္စစ္ အဖိုဓါတ္နဲ႔ အမဓါတ္တို႔ ခြဲထြက္ရာမွ ျဖစ္လာတာပါတဲ့။</span></div><span style="color: rgb(0, 0, 0);"> </span><a style="color: rgb(0, 0, 0);" href="http://1.bp.blogspot.com/-sKCtP9M20HU/TbKOoYRfj5I/AAAAAAAAACQ/lgklecPCTns/s1600/capture%2B2011-04-23%2B%255B10-25-58%255D.jpg"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;width: 275px; height: 211px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-sKCtP9M20HU/TbKOoYRfj5I/AAAAAAAAACQ/lgklecPCTns/s320/capture%2B2011-04-23%2B%255B10-25-58%255D.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5598694111136681874" border="0" /></a><br /><span style="border-collapse: separate; color: rgb(0, 0, 0); font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; letter-spacing: normal; line-height: normal; orphans: 2; text-indent: 0px; text-transform: none; white-space: normal; widows: 2; word-spacing: 0px;font-family:Tahoma;font-size:medium;" ><br /></span><span style="border-collapse: separate; color: rgb(0, 0, 0); font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; letter-spacing: normal; line-height: normal; orphans: 2; text-align: -webkit-auto; text-indent: 0px; text-transform: none; white-space: normal; widows: 2; word-spacing: 0px; -webkit-border-horizontal-spacing: 0px; -webkit-border-vertical-spacing: 0px; -webkit-text-decorations-in-effect: none; -webkit-text-size-adjust: auto; -webkit-text-stroke-width: 0px; font-family:Tahoma;font-size:medium;" >Florida thunderstorm in Ponte Verde Beach, Florida, United States. (Photo credit: http://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/thumb/d/db/LightningFL.jpg/275px-LightningFL.jpg)</span><br /><div style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="border-collapse: separate; color: rgb(0, 0, 0); font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; letter-spacing: normal; line-height: normal; orphans: 2; text-align: -webkit-auto; text-indent: 0px; text-transform: none; white-space: normal; widows: 2; word-spacing: 0px; -webkit-border-horizontal-spacing: 0px; -webkit-border-vertical-spacing: 0px; -webkit-text-decorations-in-effect: none; -webkit-text-size-adjust: auto; -webkit-text-stroke-width: 0px; font-family:Tahoma;font-size:medium;" ><br /></span></div><div style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:16px;"><span style="border-collapse: separate; color: rgb(0, 0, 0); font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; letter-spacing: normal; line-height: normal; orphans: 2; text-align: -webkit-auto; text-indent: 0px; text-transform: none; white-space: normal; widows: 2; word-spacing: 0px; -webkit-border-horizontal-spacing: 0px; -webkit-border-vertical-spacing: 0px; -webkit-text-decorations-in-effect: none; -webkit-text-size-adjust: auto; -webkit-text-stroke-width: 0px; font-family:Tahoma;font-size:100%;" ><span style="font-family:Zawgyi-One;"><b>မိုးႀကိဳးဘာေၾကာင့္ျဖစ္</b></span></span></div><div style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="border-collapse: separate; color: rgb(0, 0, 0); font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; letter-spacing: normal; line-height: normal; orphans: 2; text-align: -webkit-auto; text-indent: 0px; text-transform: none; white-space: normal; widows: 2; word-spacing: 0px; -webkit-border-horizontal-spacing: 0px; -webkit-border-vertical-spacing: 0px; -webkit-text-decorations-in-effect: none; -webkit-text-size-adjust: auto; -webkit-text-stroke-width: 0px; font-family:Tahoma;font-size:100%;" ><span style="font-family:Zawgyi-One;">မိုးႀကိဳးျဖစ္ေပၚလာပံုကိုရွင္းျပတဲ့ သီအုိရီႏွစ္ခုရွိပါတယ္။ အၾကမ္းအားျဖင့္ ပထမအယူအဆကေတာ့ cosmic particles (</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကၽြန္ေတာ္လည္းဘာသာမျပန္တတ္ဘူူး။) ေတြနဲ႔ ေလထုထဲမွာရွိတဲ့ အမႈန္ေတြ ပြတ္တိုက္ ႀကိတ္မိရာက ၄င္းအမႈန္ေတြထဲမွာရွိတဲ့ အီလက္ထရြန္ (လွ်ပ္စစ္အမဓါတ္)ေတြ လြတ္ထြက္သြားၿပီး လွ်ပ္စစ္ အဖိုဓါတ္၊ အမဓါတ္ေတြဟာ တိမ္တိုက္ေတြရဲ႕ထိပ္နဲ႔ေအာက္ေျခမွာတကြဲတျပားစီျဖစ္သြားတဲ့ </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">လွ်ပ္စစ္ဓါတ္ၿပိဳကြဲ မႈ ျဖစ္စဥ္ျဖစ္ေပၚလာပါတယ္။</span><span style="font-family:Zawgyi-One;"> </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒုတိယအယူအဆကေတာ့ ေရခဲမႈန္ကေလးေတြ နဲ႔ မိုးေပါက္ေလးမ်ား တိမ္တိုက္အတြင္း တိုက္မိရာမွ လွ်ပ္စစ္ဓါတ္ၿပိဳကြဲမႈျဖစ္လာပါသတဲ့။</span></span><span style="font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;"><br />ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေနာက္ဆံုးမွာ တိမ္တိုက္ေအာက္နားမွာရွိေနတဲ့ လွ်ပ္စစ္မဓါတ္ေတြဟာေျမျပင္ဆီသို႔ ျပန္႔ကားလာသလို ဆြဲေဆာင္ခံရတဲ့ အဖိုဓါတ္တစ္ခ်ိဳ႕ဟာလဲ ေျမမ်က္ႏွာျပင္ရွိရာ ဆင္းလာပါတယ္။ ဒီေတာ့ ေျမျပင္မွာရွိေနတဲ့အရာ၀တၳဳေတြထံမွ လွ်ပ္စစ္အဖိုဓါတ္ ဟာ ဆင္းလာတဲ့ အမ ဓါတ္ကိုေတြ႕ဖို႔ ႀကိဳးစားပမ္းစားတက္သြားတယ္ေပါ့။ ၄င္းဓါတ္ႏွစ္ခုဆံုေတြ႕တဲ့အခါမွာေတာ့ အပူထုတ္လႊတ္မႈျဖစ္လာၿပီး(ဘယ္ေလာက္ေတာင္ပူသလဲဆိုေတာ့ ေနမ်က္ႏွာျပင္ရဲ႕ ၄ ဆ အထိေတာင္ပူႏိုင္သတဲ့) ကၽြန္ေတာ္တို႔သိတဲ့ လွ်ပ္စီးလက္ျခင္း၊ မိုးႀကိဳးပစ္ျခင္းအဆင့္ေတြျဖစ္ေပၚလာတယ္လို႔ဆိုပါတယ္။</span></div><div style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;"><br /></span></div><div style=" color: rgb(0, 0, 0);font-size:16px;"><span style="font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;"><b><br /></b></span></div><div style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;">မိုးႀကိဳးဟာ မ်ားေသာအားျဖင့္ မုန္တိုင္းအစႏွင့္အဆံုးပိုင္းမွာျဖစ္ေပၚေလ့ရွိပါတယ္။ ပ်မ္းမွ် မိုးႀကိဳးအရွည္ဟာ တိမ္တိုက္ကေနေျမျပင္အထိ ၂ မိုင္မွ ၁၀ မိုင္ခန္႔ရွည္လ်ားပါတယ္။ မိုးႀကိဳးရဲ႕အပူခ်ိန္ဟာ အျမင့္ဆံုး 50,000 ဒီဂရီဖာရင္ဟိုက္ အထိျမင့္တက္ႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း မိုးႀကိဳးအပစ္ခံရတဲ့အရာ၀တၳဳေတြ မီးေသြးတုံးျဖစ္ကုန္တာေပါ့။ (မိုးႀကိဳးသြားရွာခ်င္တဲ့ ဆရာေတြေျပာတာ ဒီမီးေသြးတုံးေတြပဲျဖစ္မယ္ထင္ပါရဲ႕)။ ကမၻာအႏွံ႕ ႏွစ္စဥ္မိုးႀကိဳးပစ္၊လွ်ပ္စီးလက္မႈ အႀကိမ္ေပါင္း သန္း ၁၄၀၀ ခန္႔ရွိပါသတဲ့။ တစ္ေန႔တည္းမွာပင္ 8,640,000 ႀကိမ္ခန္႔၊ တစ္စကၠန္႔လွ်င္ အႀကိမ္ ၁၀၀ ခန္႔ ပစ္ေနတဲ့သေဘာျဖစ္ပါတယ္။</span></div><div style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;"><br /></span></div><div style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;"><span style="border-collapse: separate; color: rgb(0, 0, 0); font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; letter-spacing: normal; line-height: normal; orphans: 2; text-align: -webkit-auto; text-indent: 0px; text-transform: none; white-space: normal; widows: 2; word-spacing: 0px; -webkit-border-horizontal-spacing: 0px; -webkit-border-vertical-spacing: 0px; -webkit-text-decorations-in-effect: none; -webkit-text-size-adjust: auto; -webkit-text-stroke-width: 0px; font-family:Tahoma;" ><span style=" ;font-family:Zawgyi-One;" ><b>မိုးႀကိဳးႏွင့္ဆိုးႀကိဳး</b></span></span></span></div><div style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;">ကၽြန္ေတာ္တို႔က မိုးႀကိဳးဆိုလွ်င္ မိုးၿခိမ္းသံကိုေၾကာက္ၾကတာမ်ားသည္။ တကယ့္ လွ်ပ္စီး ကိုေၾကာက္ရေကာင္းမွန္းမသိၾက။ ေဆာင္ရန္၊ ေရွာင္ရန္ ေတြဆိုတာကလဲ လူႀကီးသူမေတြအေျပာစကား၊ လူေျပာသူေျပာႏွင့္မွတ္သားမိၾကတာေတြပဲရွိသည္။ တကယ့္လက္ေတြ႕ က်သည့္နည္းလမ္းေတြ မသိသည့္အတြက္ အေမရိကန္လိုႏိုင္ငံမ်ားမွာပင္<span> </span><a href="http://www.strikealert.com/LightningFacts.htm">တစ္ႏွစ္လွ်င္ လူေပါင္း 200 ေယာက္ခန္႔ မိုးႀကိဳးပစ္၍ေသဆံုးၾကၿပီး ၇၅၀ ခန္႔ အျပင္းအထန္ဒဏ္ရာရေနၾကသည္။</a> အပစ္ခံရသည့္လူ ငါးဦးတစ္တစ္ဦး(၂၀ %)ႏႈန္းေသဆံုးသည္။ က်န္ ၇၀ % က နာတာရွည္ေ၀ဒနာ သည္ေတြျဖစ္ကုန္ သည္။ ေလမုန္တိုင္းေတြ ေလဆင္ႏွာေမာင္းေတြထက္ မိုးႀကိဳးပစ္၍ေသသည့္ဦးေရကပိုမ်ားသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ျမန္မာႏိုင္ငံက မိုးႀကိဳးပစ္ခံရ၍ ဘယ္ေလာက္ေသဆံုးသလဲဆိုတာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လဲမသိေပ။ စာရင္းဇယားေတြ အတိအက်ရွိ/မရွိ ပင္မသိပါ။ ေသဆံုးသည့္သူမ်ားကိုၾကည့္ပါက ကေလးငယ္မ်ားႏွင့္ လူရြယ္လူလတ္ပိုင္း ၃၅ ႏွစ္အတြင္းအမ်ားဆံုးျဖစ္ၾကသည္ကိုေတြ႕ရသည္။ ဒါကလဲသဘာ၀က်ပါသည္။ ကေလးေတြဆိုေတာ့ ဘာသာဘာ၀ မိုးရြာရင္မိုးေရခ်ိဳးခ်င္တာေပါ့။ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ကြင္းျပင္ထဲ ေဘာလံုး ကန္ရတာေလာက္ေပ်ာ္စရာေကာင္းတာမရွိ။ ကၽြန္ေတာ္လည္းငယ္ငယ္က ဒီလိုေဆာ့ကစားခဲ့တာပဲ။ နဲနဲေလးလွ်ပ္စီးလက္ၿပီဆိုတာနဲ႕ ကြင္းေဘးက သရက္ပင္ေအာက္ ေျပးထိုင္ေတာ့တာပဲ။ အဲ၊ ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ သံုးဆယ္စြန္းလာတဲ့အရြယ္ေရာက္ေတာ့ အရင္လို ေဘာလံုးကန္ဖို႔အခ်ိန္လဲမေပးႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။ သူမ်ားေတြလို ေဂါက္ကြင္းထဲ စတိုင္နဲ႔ ေဂါက္ဖ္႐ိုက္ဖို႔မေျပာနဲ႔ ေဂါက္ဖ္ကြင္းနားေတာင္မကပ္ႏိုင္တဲ့ဘ၀ဆိုေတာ့ မိုးေအးေအးမွာ အိမ္တြင္းေအာင္းေနရေတာ့ မိုးႀကိဳးဒဏ္ လြတ္တယ္လို႔ေျပာရမွာေပါ့။ ေဂါက္ဖ္႐ိုက္ႏုိင္သူ ဆရာမ်ားေတာ့ မိုးႀကိဳးပစ္ခံရဖို႔ျဖစ္ႏိုင္ေခ်ပိုမ်ားတာေပါ့။ </span></div><div style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;"><br /></span></div><div style=" color: rgb(0, 0, 0);font-size:16px;"><span style="font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;"><b>မိုးႀကိဳးပစ္ရာထန္းလက္မကာနဲ႔</b></span></div><div style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;">မိုးႀကိဳးဒဏ္ကလြတ္ေအာင္ ထန္းလက္နဲ႔ကာလို႔မရဘူးဆိုတာေတာ့ စာထဲစကားထဲပါၿပီးသားမို႔ ျမန္မာတိုင္းသေဘာေပါက္ၿပီးသားပါ။ မိုးႀကိဳးဒဏ္ကို နည္းႏိုင္သမွ်နည္းနည္းခံရေအာင္၊ လြတ္ႏိုင္သမွ်လြတ္ေအာင္ေဆာင္ရန္ ေရွာင္ရန္ေတြကေတာ့ ေအာက္မွာေရးထားတဲ့အတိုင္းျဖစ္ပါတယ္။</span></div><div style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;"><br /></span></div><ul style="color: rgb(0, 0, 0);"><li><span style="font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;">ေရဒီယိုက မိုးေလ၀သတင္းေၾကညာတဲ့အခါ မိုးႀကိဳးပစ္ႏိုင္သည္ဟုေၾကညာခ်က္ကို ဂ႐ုစိုက္ပါ။</span></li><li><span style="font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;">ကိုယ္က ေလွေလွာ္ေနရင္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ေရကူးေနရင္ပဲျဖစ္ျဖစ္ မိုးရြာၿပီ၊ မိုးၿခိမ္းၿပီဆိုတာနဲ႔ ကမ္းေပၚတက္ၿပီး လံုျခံဳတဲ့ေနရာရွာပါ။ ေရနဲ႔ေ၀းေ၀းမွာေနပါ။ မိုးႀကိဳးပစ္တဲ့အခါ လွ်ပ္စီးဓါတ္က ေရကတဆင့္ ကိုယ့္ဆီေရာက္လာႏိုင္ပါတယ္။ </span></li><li><span style="font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;">ျဖစ္ႏိုင္သမွ် ေလးဘက္ေလးတန္ အကာအကြယ္ရွိတဲ့၊ ခိုင္ခံ့တဲ့အေဆာက္အဦကိုရွာ၍ခုိပါ။ ဆရာမင္းသု၀ဏ္ရဲ႕ ``လယ္ေစာင့္တဲေလးေျခတံရွည္´´ လိုဟာမ်ိဳးကေတာ့မသင့္ေတာ္ပါဘူး။ လယ္ကြင္းထဲကအေကာင္းဆံုးပစ္မွတ္ျဖစ္ေနတဲ့အျပင္ ေလျပင္းတိုက္ရင္လြင့္သြားႏိုင္ပါတယ္။</span></li><li><span style="font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;">နားခိုစရာ အေဆာက္အဦးခိုင္ခိုင္ခံ့ခံ့မရွိလွ်င္ အနီးအနားရွိ ကားထဲမွာ မွန္ေတြအလံုပိတ္၍ေနပါ။ (ကားမစီးႏိုင္သူသူမ်ား ဘတ္စ္ကားလည္းအလုပ္ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။) ကားေခါင္မိုးကသတၱဳက မိုးႀကိဳးလွ်ပ္စီးကို ေျမႀကီးထဲ လမ္းလႊဲေပးႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သတၱဳနဲ႔ခႏၶာကိုယ္နဲ႔ေတာ့ထိမေနပါနဲ႔။) အကယ္၍ကားကို မိုးႀကိဳးတိုက္႐ိုက္မွန္လွ်င္ေတာင္မွ ဒဏ္ရာရေကာင္းရပါလိမ့္မယ္။ ဒါေပမယ့္ ကြင္းျပင္မွာ ရွိေနတာထက္စာရင္ေတာ့ပိုၿပီးအႏၱရာယ္ကင္းပါတယ္။</span></li><li><span style="font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;">ေတာအုပ္ထဲမွာရွိတဲ့အခါ အပင္ပုေလးေတြအုပ္အုပ္ဆိုင္းဆိုင္းရွိတဲ့ေနရာမွာပုန္းခိုပါ။ ကြင္းျပင္ထဲက သစ္ပင္အျမင့္ႀကီးေအာက္မွာဘယ္ေတာ့မွ မခိုပါနဲ႔။ ေရနဲ႔ထိစပ္ေနတဲ့ေနရာေတြကိုလည္းေရွာင္ပါ။ </span></li><li><span style="font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;">မိုးႀကိဳးရဲ႕သေဘာက အျမင့္ဆံုးအရာကို ပစ္ခ်တဲ့အတြက္ ေမွ်ာ္စင္လိုမ်ိဳး၊ သစ္ပင္ျမင့္ျမင့္ေတြ၊ ဓါတ္တိုင္ေတြ၊ တယ္လီဖုန္းႀကိဳးတိုင္ေတြ၊ စတဲ့ေနရာမ်ိဳးေတြကိုေ၀းေ၀းမွေရွာင္ပါ။ မိုးႀကိဳးပစ္တာလြတ္ဦးေတာ့ သစ္ပင္ပိ၊ ဓါတ္လိုက္ ခံရႏိုင္ပါတယ္။ </span></li><li><span style="font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;">ငယ္ငယ္ကေတာ့ ကြင္းျပင္ထဲေရာက္လို႔ မိုးႀကိဳးပစ္ေတာ့မယ္ဆိုရင္ ေျမျပင္မွာ၀ပ္ေနရမယ္လို႔</span><span style="border-collapse: separate; color: rgb(0, 0, 0); font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; letter-spacing: normal; line-height: normal; orphans: 2; text-align: -webkit-auto; text-indent: 0px; text-transform: none; white-space: normal; widows: 2; word-spacing: 0px; -webkit-border-horizontal-spacing: 0px; -webkit-border-vertical-spacing: 0px; -webkit-text-decorations-in-effect: none; -webkit-text-size-adjust: auto; -webkit-text-stroke-width: 0px; font-family:Tahoma;font-size:100%;" ><span style="font-family:Zawgyi-One;">ၾကားဖူးေနက်ျဖစ္မွာပါ။ ဒါမနည္းလမ္းမွန္ဘူးလို႔ ပညာရွင္ေတြကေထာက္ျပၾကပါတယ္။ေျမျပင္မွာ၀ပ္လိုက္တဲ့အခါ ကိုယ္ကပစ္မွတ္ပိုႀကီးသြားတဲ့သေဘာရွိပါတယ္။ ေျမျပင္မွာဒူးေခါင္းႏွစ္လံုးကိုေကြးထိုင္ၿပီးလက္ႏွစ္ဘက္ႏွင့္ပိုက္၊ ေခါင္းကို ဒူးေခါင္းဆီငံု႔ကပ္ထားကာ ပစ္မွတ္ ေသးႏိုင္သမွ်ေသးသြားေအာင္လုပ္သင့္ပါတယ္။</span></span></li><li><span style="font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;">ကိုယ္ကမိုးႀကိဳးစက္ကြင္းထဲေရာက္ေနရင္ ဆံပင္ေတြေထာင္လာတာ ကိုယ့္ဆီမိုးႀကိဳးေရာက္လာမယ့္ေရွ႕ေျပးသတိေပးခ်က္ပါ။ သတၱဳပစၥည္းေတြနဲ႔လူ႔အသားနဲ႔ထိေတြ႕မထားတာ အေကာင္းဆံုးပါပဲ။ သတၱဳဟာ လွ်ပ္စစ္စီးဆင္းဖို႔အင္မတန္ေကာင္းတဲ့ လွ်ပ္ကူးပစၥည္းျဖစ္ပါတယ္။ လူ႔ခႏၶာကိုယ္လည္းဒီသေဘာပါပဲ။ မိုးၿခိမ္းသံေတြၾကားေနရလွ်င္ တယ္လီဖုန္း(မိုလ္ဘိုင္းဖုန္း) မေျပာတာအေကာင္းဆံုးပါပဲ။ အေဆာက္အဦတစ္လံုးကို မိုးႀကိဳးပစ္လိုက္တဲ့အခါ လွ်ပ္စစ္ဓါတ္ေတြဟာ အဲဒီအေဆာက္အဦထဲရွိ ၀ါယာႀကိဳးေတြကတဆင့္ ေျမႀကီးထဲ ၀င္ေရာက္သြားပါတယ္။ စီး၀င္စရာကေျမႀကီးမဟုတ္ဘဲ တီဗြီတို႔၊ ေရခဲေသတၱာတို႔ ျဖစ္ေနရင္ ေလာင္ကုန္ေတာ့တာပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ ဒီလွ်ပ္စစ္ပစၥည္းေတြကို ပလပ္ျဖဳတ္ထားသင့္ပါတယ္။</span></li><li><span style="font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;">မိုးႀကိဳးပစ္တဲ့အခါ တစ္ႀကိမ္ထဲပစ္တာမဟုတ္ဘဲ ေနာက္ဆက္တြဲေတြလဲလာတတ္ပါတယ္။ ပထမတစ္ခါ ကိုယ္နဲ႔လြဲသြားလို႔ လြတ္ၿပီထင္ၿပီး ေပါ့ေပါ့ဆဆမေနပါနဲ႔။ မိုးႀကိဳးသံၾကားၿပီးအနည္းဆံုး ၅ မိနစ္ခန္႔ ေစာင့္ဆိုင္းၿပီးမွ ပံုမွန္အလုပ္ေတြျပန္လုပ္သင့္ပါတယ္။</span></li></ul><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >ကဲဒါေတြကေတာ့ မိုးႀကိဳးအႏၱရာယ္နဲ႔ပတ္သက္တဲ့သိသင့္သိထိုက္တဲ့အခ်က္မ်ားပဲျဖစ္ပါတယ္။ ျမန္မာႏိုင္ငံလူဦးေရရဲ႕ အမ်ားစုဟာ ေတာသူေတာင္သား ကြင္းျပင္မွာ အလုပ္ လုပ္ကိုင္ေန ၾကရသူေတြျဖစ္လို႔ မိုးႀကိဳးဒဏ္ခံရႏိုင္ေခ်အမ်ားဆံုးသူေတြျဖစ္ၾကပါတယ္။ ၿမိဳ႕ေနလူထုဆိုလွ်င္လည္း အထပ္ျမင့္အေဆာက္အဦးလုပ္ငန္းခြင္က ေဆာက္လုပ္ေရး လုပ္သားေတြ လည္း သတိထားစရာေပါ့။ အစဥ္အလာ ႐ိုးရာယံုၾကည္မႈေတြကို လက္ခံတာကန္႔ကြက္စရာမရွိေပမယ့္ သိပၸံနည္းက် အသိအျမင္ေတြ ျပည္သူလူထုအၾကားမွာ ပိုမိုပ်ံ႕ႏွံ႕လာလွ်င္ ပို၍အက်ိဳးရွိမွာ ေမွ်ာ္ကိုး၍ ေရးသားတင္ျပလိုက္ရပါတယ္။</span><div style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;"><br /></span></div><div style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;">နည္ရဲေဇာ္</span></div><div style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;">(၂၃-၄-၂၀၁၁)</span></div><div style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /></span></div><div style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /></span></div><div style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-family:Zawgyi-One;">စာေရးသူလည္း မိုးေလ၀သ သိပၸံပညာရွင္မဟုတ္သျဖင့္ ျပည့္ျပည့္စံုစံုမေရးသားႏိုင္တာကိုခြင့္လႊြတ္ေစခ်င္ပါတယ္။ ကိုယ္သိခ်င္တာကို အင္တာနက္မွာ ရွာရင္းနဲ႔ သူမ်ားေတြကိုလည္း သိေစခ်င္၍ ေရးသားအပ္ပါတယ္။ ေအာက္ပါ website မ်ားမွ အခ်က္အလက္မ်ားရယူပါတယ္။<br /></span><span style="font-family:Zawgyi-One;"> </span><div align="left"><span style="font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><a href="http://rachpanda36.tripod.com/lightning/id1.html">http://rachpanda36.tripod.com/lightning/id1.html</a></span></span></div><div align="left"><span style="font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;"><span style="color: rgb(1, 1, 1);"><a href="http://www.medicinenet.com/script/main/art.asp?articlekey=47942">http://www.medicinenet.com/script/main/art.asp?articlekey=47942</a></span></span></div><div align="left"><span style="font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;"><span style="color: rgb(1, 1, 1);"></span><span style="color: rgb(1, 1, 1); "><a href="http://www.hitthetrail.com/lightning.php">http://www.hitthetrail.com/lightning.php</a></span></span></div><div align="left"><span style="font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;"><span style="color: rgb(1, 1, 1); "></span><span style="color: rgb(1, 1, 1); "><a href="http://climbing.about.com/od/staysafeclimbing/a/LightningFacts.htm">http://climbing.about.com/od/staysafeclimbing/a/LightningFacts.htm</a></span></span></div><div align="left"><span style="font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;"><span style="color: rgb(1, 1, 1); "></span><span style="color: rgb(1, 1, 1); "><a href="http://www.strikealert.com/LightningFacts.htm">http://www.strikealert.com/LightningFacts.htm</a></span></span></div><br /></div> <span style="font-weight: 500; color: rgb(0, 0, 0);font-family:Zawgyi-One,ZawgyiOne,Zawgyi1,Verdana;font-size:small;" lang="MY"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1325452814741418953-3809391386657663470?l=yezawww.blogspot.com' alt='' /></div>နည္ရဲေဇာ္http://www.blogger.com/profile/10280754420276663423noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1325452814741418953.post-69906345913790677442011-04-04T21:09:00.001-07:002011-04-04T21:09:46.740-07:00<span style="font-weight:500;font-family:Zawgyi-One,ZawgyiOne,Zawgyi1,Verdana;font-size:small;" lang="MY"><br />မနက္ခင္းတိုင္း<br />၀မ္းနည္းျခင္းႏွင့္မ်က္ႏွာသစ္<br />ကၽြန္ေတာ္ခ်စ္တဲ့အေဖ<br />အခုဘယ္ေရာက္ေနၿပီလဲ. . .<br /><br />တစ္ခုေသာေန႔...<br />စာသင္ေက်ာင္းကအျပန္<br />အိမ္ေရွ႕တံခါး၀<br />မ်က္ရည္စေတြနဲ႔အေမ<br />တစ္ခုခုမွားယြင္းေနသလိုပဲ<br />ဒီမနက္ခင္းပဲ<br />သားျပန္လာရင္<br />ေဘာလံုးကစားမယ္ဆို<br />အေဖ<br />ဘာလို႔မရွိရတာလဲ . . .<br /><br />ဧည့္ခန္းမွာခ်ိတ္ထားတဲ့<br />အေဖ့ရဲ႕ပံုလစ္ဟာေန<br />ဒါဟာအဓိပၸါယ္တစ္ခုခုျဖစ္မယ္<br />အခန္းေထာင့္က<br />အသက္မဲ့ေဘာလံုးကေလး<br />ပိုက္ေထြးရင္းနဲ႔<br />ေျခလွမ္းမ်ားက ဦးတည္ရာမဲ့<br />အေဖ့ကိုရွာဖို႔ေပါ့။<br /><br />ႏွစ္-လ-ရက္ ေတြကုန္ခမ္း<br />အေဖ့ကိုလြမ္းတုန္းပဲအေဖ။<br />အေမကေတာ့ မာနေတြရင္မွာပိုက္<br />သားကေတာ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြရင္မွာပိုက္<br />ကိုယ္ဆီခံစားခ်က္ေတြနဲ႔<br />ကၽြန္ေတာ္လည္း လူလားေျမာက္ခဲ့ၿပီ။<br /><br />အေဖ့အရြယ္လူႀကီးမ်ားေတြ႕ရင္<br />အေဖမ်ားလား<br />ေမွ်ွာ္လင့္ခ်က္စမ္းတ၀ါး၀ါး<br />ေပ်ာက္ကြယ္မသြားတာကေတာ့<br />ကၽြန္ေတာ့္တို႔မွာဘာအျပစ္ရွိလို႔လဲ အေဖ။</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1325452814741418953-6990634591379067744?l=yezawww.blogspot.com' alt='' /></div>နည္ရဲေဇာ္http://www.blogger.com/profile/10280754420276663423noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1325452814741418953.post-61513945949621357892011-04-04T20:35:00.001-07:002011-04-04T20:35:24.267-07:00<span style="font-weight:500;font-family:Zawgyi-One,ZawgyiOne,Zawgyi1,Verdana;font-size:small;" lang="MY"> အလြမ္းေတြတဖြဲဖြဲရြာခ်<br /><br />ေကာင္းကင္ေပၚကအေဆြးအိမ္ကေလး<br /><br />ပန္းႏုေရာင္ေတးသီခ်ိန္...<br /><br />ငါ့မယ္<br /><br />အျပဳံးတုေလးတစ္ခုနဲ႕တင္<br /><br />ရင္ခြင္ထဲ<br /><br />မုန္တိုင္းေတြ၀င္သြားခဲ့ၿပီ။<br /><br />နည္ရဲေဇာ္</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1325452814741418953-6151394594962135789?l=yezawww.blogspot.com' alt='' /></div>နည္ရဲေဇာ္http://www.blogger.com/profile/10280754420276663423noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1325452814741418953.post-53756568022055880012011-04-04T20:34:00.000-07:002011-04-04T20:35:01.292-07:00<span style="font-weight:500;font-family:Zawgyi-One,ZawgyiOne,Zawgyi1,Verdana;font-size:small;" lang="MY"><br />ငါ့ဘ၀အတြက္ေတာ့ ငါဟာမင္းသားပါပဲ<br />ေနာင္ေတာ္ရွင္ရာမ<br />သင္ေနာက္က်ခဲ့ၿပီ. . .။<br /><br />ဗိုလ္ေျခေထာင္ထု<br />ေဆာင္ယူဖို႔မစြမ္းႏိုင္<br />ေလးေတာ္ကိုအသာကိုယ္ရင္း<br />ရတနာေရႊျမား<br />ညိဳ႕သြားေပၚတင္ ပစ္လႊတ္မယ္ျပင္...<br />ထိုစဥ္ခဏ. . .<br />(တစ္သက္စာေနာင္တ)။<br />အို . . . သီတာႏွမ<br />၀င္းမြတ္ပုလဲ<br />ျမျမက္ရြဲႏွင့္<br />ႏွင္းဆီဖူးငံု<br />ႏႈတ္ခမ္းလႊာအစံုကို<br />တုန္ခါဖိုလႈိက္<br />ႏွလံုးသားမိုက္က<br />သိမ္းပိုက္ဖို႔ငွာ<br />မ၀ံ့သာ...။<br /><br />ကဲ ေနာင္ေတာ္ရွင္ရာမ<br />သင့္အလွည့္က်ၿပီ။ . . .။<br /><br />နည္ရဲေဇာ္</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1325452814741418953-5375656802205588001?l=yezawww.blogspot.com' alt='' /></div>နည္ရဲေဇာ္http://www.blogger.com/profile/10280754420276663423noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1325452814741418953.post-31639187508363819752011-04-04T20:23:00.000-07:002011-04-04T20:34:37.413-07:00<span style="font-weight:500;font-family:Zawgyi-One,ZawgyiOne,Zawgyi1,Verdana;font-size:small;" lang="MY"><br /><br />လမင္းနားဆင္ဖို႔<br />အစံုေသာၾကယ္တာရာေတြရဲ႕<br />ခ်စ္ျခင္းဖြဲ႕ေတးသြားကို<br />ညမ်ားမွာၾကားႏိုင္ပါရဲ႕။<br /><br />ဒါေပမယ့္<br />စိမ္းျမတဲ့လမင္းအတြက္<br />ႏွလံုးသားသက္သက္နဲ႔ဖတ္ၾကည့္မွ<br />ေတြ႕ျမင္ခြင့္ရရွာမယ့္စာသားေတြ<br />ေကာင္းကင္မွာအျပည့္ေရးထားတယ္။<br /><br />ဒီလိုနဲ႔ငါ့ရင္ထဲ<br />အိပ္မက္ေတြ<br />မုတ္သုန္ႏွစ္ၿမိဳ႕တိုင္ခဲ့ေပါ့။</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1325452814741418953-3163918750836381975?l=yezawww.blogspot.com' alt='' /></div>နည္ရဲေဇာ္http://www.blogger.com/profile/10280754420276663423noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1325452814741418953.post-85646551135233299952011-01-17T20:09:00.000-08:002011-01-17T20:26:23.535-08:00ေတာင္ပံက်ိဳးပ်က္<br />ေမြးေတာင္စင္လ်က္<br />ငွက္ငယ္ေသာ္မွ<br />မာန္မခ်ဘဲ<br />ဘ၀ ၀မ္းစာ ခုန္ဆြရွာသည္<br />ၿမဲသည့္ဇြဲမွာ ကာလၾကာေသာ္<br />ေတာင္ပံ၀င့္ႄကြား<br />ေမြးသစ္ပြား၍<br />ေလဟုန္၀ဲကာ<br />အာကာထဲမွာ ၀ံ့ႄကြားႏိုင္၏။<br /><br />မိုးသက္မုန္တိုင္း<br />ခုတ္ထစ္ပိုင္း၍<br />အပိုင္းပိုင္းျပတ္<br />က်န္သည့္ငုတ္တို<br />သစ္ပင္အို ကား<br />မတုန္မလႈပ္ ႀကိတ္မွိတ္ငံု႕ခံ<br />ေလာကဓံကို<br />မိုး-ေဆာင္း-ဂိမၼန္<br />ထခ်ိန္တန္က<br />က်န္သည့္အဆစ္<br />ပုရစ္ႏုထြား သားတက္ပြားကာ<br />ေလာကအလွဆင္ ႏိုင္ေသးသည္။<br /><br />အို . . ငါသည္ လူသား . . .<br />ပုခံုးႏွစ္ဖက္ၾကား<br />ေခါင္းေပါက္လာ၏<br />ေတြးေခၚခ်ိန္ဆ ဥာဏ္စြမ္းရ၏<br />ေျခ၊ လက္၊ ႏွလံုး၊ စံုသည့္အဂၤါ<br />ဘာမႈစရာတည့္။<br />ငါေလွ်ာက္သည့္လမ္း<br />ဆူးႄပြမ္းၾကမ္းလည္း<br />ေရွ႕ကိုတိုးဘိ နာဂါတ္ဆီသို႕ . . .<br /><br />ရံႈးနိမ့္သည္မ်ား<br />ထားခဲ့အတိတ္ ျပန္မလွည့္ႏွင့္<br />ရသည့္ သင္ခန္းစာ<br />ယူေခ်ပါတည္း<br />အေရွ႕ဘက္မွာ ေရာင္နီလာလွ်င္<br /><br />ငါသည္တစ္ဖန္ ေအာင္ပြဲခံအံ့ . .<br />ငါသည္တစ္ဖန္ ေအာင္ပြဲခံအံ့ . .<br /><br />နည္ရဲေဇာ္<br /><br />7.2009<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1325452814741418953-8564655113523329995?l=yezawww.blogspot.com' alt='' /></div>နည္ရဲေဇာ္http://www.blogger.com/profile/10280754420276663423noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1325452814741418953.post-42116789519808870942011-01-17T20:07:00.000-08:002011-01-17T20:08:20.513-08:00စြန္႕ခြာပစ္ခဲ့တဲ့ေန႕စြဲေတြထဲမွာ<br />စကားလုံးမ်ားစြာက်န္ခဲ့တယ္။<br />အလြမ္းလက္က်န္ ခြက္ကပ္ထဲမေတာ့<br />ႏႈတ္ခမ္းသားတစ္စံု (ရဲေဆးတင္ၿပီး)<br />ျပစ္ျပစ္ႏွစ္ႏွစ္ခ်ီးပခ်င္ေနပံုမ်ား<br />သူၿမိဳခ်ေနမိတာ<br />သူ႕သိကၡာေတြျဖစ္လို႔ေပါ့ . . .။<br /><br />“အဲဒါက ဘ၀” . . .တဲ့။<br />(. . . ရယ္သံမ်ား . . . )<br /><br />ေဟာဒီႏႈတ္ခမ္းမ်ားကပါပဲေလ။<br /><br />နည္ရဲေဇာ္<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1325452814741418953-4211678951980887094?l=yezawww.blogspot.com' alt='' /></div>နည္ရဲေဇာ္http://www.blogger.com/profile/10280754420276663423noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1325452814741418953.post-25149814356118287392011-01-17T18:48:00.000-08:002011-01-17T18:51:40.376-08:00တစ္ေန႔ေန႔ေပါ့ . . .<br />ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္တို႔ဟာ<br />မီးသင့္ငွက္ပမာ<br />ေလာင္ကၽြမ္းျပာက်<br />ျပာပံုဘ၀ေရာက္လည္း<br />ျပန္လည္႐ံုးထ<br />တစ္ကေန “စ” ၾကမယ္။<br />+ + + + +<br />လက္မေလွ်ာ့လိုက္ပါနဲ႕<br />ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္အထိ . . ။<br />ဘ၀ဆိုတာ<br />အလိုမျပည့္မႈမ်ားစြာ<br />ျမိဳခ်ေနရင္းနဲ႔သာ<br />အၿပံဳးမပ်က္ဘဲ<br />မင္း ခံယူရဲရမယ္။<br />+ + + + +<br /><br />မရပ္တန္႕လိုက္ပါနဲ႕<br />ကိုယ္ယံုၾကည္ခဲ့တာေတြ . . . ။<br />မေတာ္တဆ<br />ေခ်ာက္ကမ္းပါးထဲ လဲၿပိဳက်ခဲ့ရင္ေတာင္<br />မင္းဦးေႏွာက္ေတြ<br />အေကာင္းအတိုင္းရွိေသးတယ္ဆိုရင္<br />ေ၀ဒနာေတြကို အားေဆးအျဖစ္မွီ၀ဲလို႕<br />ကမ ၻာေျမရဲ႕<br />ေက်ာက္သားနံရံမွာ<br />မင္း နာ မည္ ကို<br />ထြင္းထုခြင့္ရသြားတာေပါ့ . . .။<br /><br /><br /><br />နည္ရဲေဇာ္<br /><br />၂၆.၈.၂၀၀၁<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1325452814741418953-2514981435611828739?l=yezawww.blogspot.com' alt='' /></div>နည္ရဲေဇာ္http://www.blogger.com/profile/10280754420276663423noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1325452814741418953.post-81616170896542462032007-06-19T07:23:00.000-07:002007-06-19T07:33:53.132-07:00<span lang="MY" style="FONT-WEIGHT: 500;font-family:Zawgyi-One,ZawgyiOne,Zawgyi1,Verdana;font-size:small;" ><span style="color:#ff0000;">ကယ္ရီေကးခ်ား</span><br /><br /><br />သူဟာ. . .<br />လူနာတစ္ေယာက္ပါ။<br />အနတၱကမၻာမွာ<br />ႏွလံုးသားတစ္ခုေတာင္<br />ပိုင္စိုးခြင့္မရခဲ့တဲ့သူ . . .<br />(အလွႀကိဳက္တတ္ေသာ)<br />မ်က္လႊာတို႔ကိုစံုမွိတ္<br />တိတ္တိတ္ကေလးေနတတ္ခဲ့။<br />ဥာဏ္ပညာတို႔နဲ႔<br />အနာဂါတ္ကိုတူးဆြခ်င္တဲ့သူ။ . . .။<br /><br />သူ႕မွာ . ..<br />မေပးျဖစ္ခဲ့တဲ့<br />ရည္းစားစာတစ္ခ်ိဳ႕ ရွိရဲ႕ . . .<br />မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ကို<br />ရင္ခြင္တစ္ခုစာ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးခဲ့ . . .<br />ဆရာ၀န္တစ္ေယာက္ရဲ႕<br />“ႏွလံုးအားနည္းတယ္” ဆိုတဲ့မွတ္ခ်က္ကို<br />ရင္နာနာနဲ႔ ၀န္ခံခဲ့ဖူးသူ . . .<br /><br />အသက္႐ႈမ၀တဲ့<br />ဘ၀အခန္းက်ဥ္းေလးထဲမွာ<br />ႏွလံုးသားအဟာရ<br />ကဗ်ာတစ္ပိုင္းတစ္စ<br />စိတၱေဗဒနဲ႔ ကြန္ပ်ဴတာ<br />ဒီဇိုင္နာတစ္ေယာက္ရဲ႕ေသာက<br />အခ်ိဳးက်ျဖစ္တည္<br />ငိုညည္းတတ္ခဲ့သူေတာ့ မဟုတ္ . . .။<br /><br />သူဟာ . ..<br />မာယာျမစ္တစ္စင္း<br />အလ်ားလိုက္ျဖတ္ကူးရင္းပဲ<br />တံခါးရြက္မရွိတဲ့ ဟင္းလင္းျပင္ႀကီးထဲမွာ<br />ဒါ၀င္ရဲ႕ သီအိုရီထဲကလို<br />“အသင့္ေတာ္ဆံုးသူ” သာ<br />ျဖစ္ခ်င္ေနမိေတာ့တယ္။<br /><br /><br />နည္ရဲေဇာ္</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1325452814741418953-8161617089654246203?l=yezawww.blogspot.com' alt='' /></div>နည္ရဲေဇာ္http://www.blogger.com/profile/10280754420276663423noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1325452814741418953.post-91091963530972495422007-06-19T06:48:00.000-07:002007-06-19T06:56:30.180-07:00<span lang="MY" style="FONT-WEIGHT: 500;font-family:Zawgyi-One,ZawgyiOne,Zawgyi1,Verdana;font-size:small;color:#cc0000;" >ထီးတစ္လံုး၊ လြယ္အိတ္တစ္စံု၊ ဦးေႏွာက္တစ္ရံ၊ ဖိနပ္တစ္လက္ </span><br /><span lang="MY" style="FONT-WEIGHT: 500;font-family:Zawgyi-One,ZawgyiOne,Zawgyi1,Verdana;font-size:small;" ><br />ငါ့မွာ. . .<br />နက္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနတဲ့<br />ထီးအ၀ါႀကီးတစ္လံုးရွိတယ္။<br />မလိုသူေတြက<br />အတင္းစကားေတြနဲ႔<br />ကဲ႔ရဲ႕မိုးေတြပက္တဲ့အခါ<br />ဒီ ထီးကိုဖြင့္ေဆာင္းလိုက္မယ္<br />(ငါ့ကိုမထိေအာင္လို႔ . . .)<br /><br />ငါ့မွာ. . .<br />ကာလရွည္ၾကာစြာ<br />ပုခံုးထက္မွာခိုစီးလို႔<br />ကိုယ့္အမည္ကိုယ္မသိတဲ့<br />လြယ္အိတ္အနီတစ္စံုရွိတယ္။<br />ဒီလြယ္အိတ္ထဲမွာ<br />ငါ့ဦးေႏွာက္ရဲ႕<br />ေရေသာက္ျမစ္ေတြရွိတယ္။<br />မၾကာခဏ Present ရတတ္တဲ့<br />႐ႈံးနိမ့္မႈေတြကို<br />ျပံဳးျပတတ္ေစမယ့္<br />ဗီတာမင္ေတြ ေသာက္သံုးႏိုင္ဖို႔ . . .။<br /><br />ငါ့မွာ . . .<br />ဘယ္ေတာ့မွ မၿငီးညဴတတ္တဲ့<br />အညာသားဖိနပ္တစ္လက္ရွိတယ္။<br />ငါသြားရာလမ္းမွာ<br />ဆူးပန္းေတြပြင့္ေနပါေစ<br />ျဖတ္နင္းပစ္လိုက္မယ္<br />(ေတာင္ထိပ္ေရာက္ႏိုင္ဖို႔ . . .)<br /><br />ငါ့မွာ . . .<br />x x x x x ေတြရွိေသးတယ္<br />(မင္း တန္ဖိုးထားတတ္မယ္ဆိုရင္ေပါ့)<br /><br />နည္ရဲေဇာ္<br /><br /></span><span lang="MY" style="FONT-WEIGHT: 500;font-family:Zawgyi-One,ZawgyiOne,Zawgyi1,Verdana;font-size:small;" ></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1325452814741418953-9109196353097249542?l=yezawww.blogspot.com' alt='' /></div>နည္ရဲေဇာ္http://www.blogger.com/profile/10280754420276663423noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1325452814741418953.post-4884550599694472682007-06-19T04:57:00.000-07:002007-06-19T06:45:33.103-07:00<span lang="MY" style="font-family:Zawgyi-One,ZawgyiOne,Zawgyi1,Verdana;font-size:small;font-weight:500;"> ဒဏ္<br /><br />ၾကြင္းက်န္ရစ္ေသာ<br />ႏွလံုးသားအပိုင္းအစတစ္ခုအား<br />ဖာေထးၿပီးသကာလ<br />သိပၸံနည္းတက်<br />အေယာင္ေဆာင္ခဲ့ရ။<br />ၾကာေတာ့လည္း….<br />ဒါကိုပဲ သဘာ၀လို႔ ထင္ၾက…။<br />ရယ္ခ်င္စရာျပက္လံုးေတြၾကားထဲမွာ<br />၀မ္းနည္းမ်က္ရည္စမ်ား<br />အားတင္းထား…။<br />အသက္မဟုတ္တဲ့<br />စက္႐ုပ္လက္နဲ႔<br />ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းပြတ္သုတ္<br />တ႐ႈပ္႐ႈပ္ငိုၿမဲ<br />ကိုယ့္အေသြးအသားထဲ<br />ခံျပင္းေနဆဲပါလား . . .။<br /><br />နည္ရဲေဇာ္<br /><br /> </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1325452814741418953-488455059969447268?l=yezawww.blogspot.com' alt='' /></div>နည္ရဲေဇာ္http://www.blogger.com/profile/10280754420276663423noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1325452814741418953.post-14763068063453483862007-06-11T05:02:00.000-07:002007-06-11T05:10:05.628-07:00<a href="http://bp3.blogger.com/_Np3r0zXbDJ8/Rm07G30JyuI/AAAAAAAAAAU/LDU53Kx34Yg/s1600-h/mingul2.JPG"></a><br /><a href="http://bp0.blogger.com/_Np3r0zXbDJ8/Rm07HH0JyvI/AAAAAAAAAAc/GvgsZU5QEHM/s1600-h/shot.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5074777348659333874" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_Np3r0zXbDJ8/Rm07HH0JyvI/AAAAAAAAAAc/GvgsZU5QEHM/s320/shot.JPG" border="0" /></a><br /><div><a href="http://bp0.blogger.com/_Np3r0zXbDJ8/Rm06uH0JytI/AAAAAAAAAAM/Rgh1kFP6u9k/s1600-h/mingul2.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5074776919162604242" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_Np3r0zXbDJ8/Rm06uH0JytI/AAAAAAAAAAM/Rgh1kFP6u9k/s320/mingul2.JPG" border="0" /></a><br /><br /><span lang="MY" style="FONT-WEIGHT: 500;font-family:Zawgyi-One,ZawgyiOne,Zawgyi1,Verdana;font-size:small;" ><div><br /> </div><div> </div><div> </div><div>မင္းကြန္းေရာက္မုဒိတာ </div><div> </div><div>ျမန္မာျပည္အထက္အညာေဒသ မင္းကြန္းပုထိုးေတာ္ႀကီးဟာ အခုေတာ့လည္း အုတ္ပံုႀကီးဘ၀နဲ႔ ေတာင္ႀကီးတစ္ခုမွ် ျမင့္မားလွ၏။ ငလ်င္ဒဏ္ေၾကာင့္ ပုထိုးေတာ္ႀကီးမွာ အက္ကြဲေၾကာင္းရာမ်ားႏွင့္။ ၿပိဳက်ေနေသာ အုတ္ခဲတံုးႀကီးမ်ားက ဟိုတစ္စ ဒီတစ္စ ။ေတာင္၏ေျခရင္း ေလွကားသဖြယ္ ထြင္းထားေသာ အုတ္အဆင့္ဆင့္ တို႔ကို လွမ္းတက္လာခဲ့၏။ ၿခံဳႏြယ္ပိတ္ေပါင္းမ်ား၊ မ်က္႐ိုင္းပင္မ်ားက မင္းမူေန၏။ အတက္ေလကားကား က်ဥ္းေျမာင္းလွရာ လူတစ္ကိုယ္စာပင္မနည္းတက္ယူရ၏။ ဆင္းသည့္လူႏွင့္ တက္သည့္လူ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ ဆံုလွ်င္ တစ္ေယာက္ေယာက္က ရပ္ေပးကာ က်န္တစ္ေယာက္က ဂဏန္းသြားသလို ေဘးတိုက္သြားမွသာအလိုရွိရာေရာက္ေပမည္။ အတက္ေစာက္သေလာက္ ထိပ္ဆံုးေရာက္သြားေတာ့လည္း ျမင္ရသည့္ ႐ႈေမွ်ာ္ခင္းက ရင္ကိုေအးျမေစသည္။ ခဲသားေရာင္တိမ္လႊာတို႔က အလိပ္လိုက္ အလႊာလိုက္။ မိႈင္းမလိုႏွင့္ညိဳ႕၊ ၿပိဳေတာ့မလို ရြာေတာ့မလို မိုးေႏွာင္းကာလ ျမန္မာျပည္မင္းကြန္းေဒသ၏ အလွကား ျမင္သူေငးေမာခ်င္စရာ။ ေစတီေတာ္ေျခရင္း အမိ ျမစ္မင္းဧရာ၀တီသည္ ညႊတ္တြားခဆင္းကာသမိုင္းေပးတာ၀န္ကို ေက်ပြန္စြာ သားသမီးတို႔အတြက္ အနားမယူႏိုင္ရက္အား။ ဒါေပမယ့္ ဇရာရဲ႕သေဘာကို မလြန္ဆန္ႏိုင္ေတာ့ ျမစ္လယ္ေကာင္ ေသာင္ထြန္း နတ္သမီးေနတဲ့ကၽြန္းမ်ားကိုလည္း ျမင္ရ၏။ ကမ္းဧရာအေရွ႕ဘက္က စိမ္းျမျမ လယ္ကြင္းေတြရဲ႕အဆံုး ဟိုးအေ၀းက မႈန္ျပျပ ရွမ္းေတာင္တန္းႀကီးမ်ားကို ျမဴေတြဆိုင္လ်က္ မိႈင္းမိႈင္းညိဳ႕ညိဳ႕လြမ္းဆို႔ခ်င္စရာ။ ဒီလိုအခ်ိန္၊ ဒီလိုေနရာမ်ိဳးမွာ ခ်စ္တဲ့သူႏွစ္ဦး ဆံုစည္းၾကဖို႔ဆိုတာ အင္မတန္ ၾကည္ႏူးခ်င္စရာအျဖစ္ကေလးပါပဲ။</span></div><br /><br /><div><strong><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span></strong></div><br /><br /><div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1325452814741418953-1476306806345348386?l=yezawww.blogspot.com' alt='' /></div>နည္ရဲေဇာ္http://www.blogger.com/profile/10280754420276663423noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1325452814741418953.post-82789812865968124062007-06-08T06:30:00.000-07:002011-06-19T19:30:14.392-07:00<span style="FONT-WEIGHT: 500;font-family:Zawgyi-One,ZawgyiOne,Zawgyi1,Verdana;font-size:small;" lang="MY" ><span style="color:#cc0000;">လြမ္းည</span><br /><br /><br />ၾကယ္ေတြေၾကြတဲ့ညမွာ<br />မင္းကိုတမ္းတမိတာ<br />ဗာဒံပင္ေအာက္မွာေပါ့ ။ . . .<br />အေ၀းဆီက<br />ဆိတ္ဖလူးပန္းရနံ႔ေတြဟာ<br />လေရာင္တန္းေတြကိုခိုစီးရင္း<br />အေဖာ္မစံုသူ ကိုယ့္ထံ<br />အလြမ္းေတြ လွ်ံေစခဲ့တယ္။ . . .<br />အေဖာ္ကြဲေနတဲ့ ငွက္ကေလးတစ္ေကာင္<br />အိပ္တန္းေတာင္ မပ်ံႏိုင္ရွာဘူး<br />ႏွင္းရည္စိုလက္<br />ဗာဒံရြက္ေတြထဲ<br />ျမတ္ႏိုးေဖာ္ကို ရွာေနတယ္ထင္ပါ့။<br />တစ္ျခမ္းပဲ့လမင္းလည္း<br />ေငြေရာင္ေတြၾကဲပက္ဖို႕<br />အိမ္ေခါင္မိုးထက္ကို ေရာက္လာခဲ့ၿပီေလ။ . . .<br />ဒီလိုညမ်ိဳးမွာ<br />အိပ္စက္ျခင္းကို ေမ႔ေနတဲ့ငါ<br />ေတြးမိသမွ်ဟာ<br />မင္းအေၾကာင္းေတြခ်ည္းပါပဲ။. . .</span><br /><span style="FONT-WEIGHT: 500;font-family:Zawgyi-One,ZawgyiOne,Zawgyi1,Verdana;font-size:small;" lang="MY" ></span><br /><span style="FONT-WEIGHT: 500;font-family:Zawgyi-One,ZawgyiOne,Zawgyi1,Verdana;font-size:small;" lang="MY" > </span><br /><span style="FONT-WEIGHT: 500;font-family:Zawgyi-One,ZawgyiOne,Zawgyi1,Verdana;font-size:small;" lang="MY" > နည္ရဲေဇာ္<br /> (၂၆.၁.၉၉)</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1325452814741418953-8278981286596812406?l=yezawww.blogspot.com' alt='' /></div>နည္ရဲေဇာ္http://www.blogger.com/profile/10280754420276663423noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1325452814741418953.post-81105679082997895582007-06-04T05:32:00.000-07:002011-06-19T19:31:14.749-07:00<span style="FONT-WEIGHT: 500;font-family:Zawgyi-One,ZawgyiOne,Zawgyi1,Verdana;font-size:small;" lang="MY" >႐ႈံးနိမ့္ျခင္း<br /><br />ေမ . . .<br />အခ်စ္ဆိုတာ<br />ဆန္းၾကယ္သတဲ့လား?<br />မင္းနဲ႔ေတြ႕မွ<br />ခ်စ္တတ္ခဲ့သူရဲ႕<br />ရင္ခုန္သံစည္းခ်က္<br />နားဆင္ၾကည့္လွည့္ပါ။<br />တစ္ႀကိမ္တစ္ခါ<br />မခ်စ္တတ္ဖူး<br />အခ်စ္ဦးမို႔<br />႐ူးတယ္ပဲဆိုဆို<br />ပိုတယ္ပဲေျပာေျပာ<br />ျမတ္ႏိုးမႈေရာဂါ<br />အသည္းထက္မွာ<br />တစ္ေန႔တစ္ျခား<br />တိုးပြားလာခဲ့တယ္. . .။<br /><br />ေမ. . . မင္းအၿပံဳးတစ္ခုရဖို႕အတြက္<br />ကိုယ့္သိကၡာကိုယ္ဖ်က္ဆီး<br />လူျပက္ႀကီးလုပ္ခဲ့ရသူပါ။<br />ရယ္စရာစကားအမ်ိဳးမ်ိဳး<br />ရွာႀကံပ်ိဳးရင္း<br />မင္းေပ်ာ္ေနမွ<br />ကိုယ္ေနလို႕ရခဲ့တယ္ေလ။ . .<br />မင္းမ်က္ႏွာေလး<br />အေ၀းကလွမ္းေငးရင္း<br />မခ်င့္မရဲျဖစ္<br />သိပ္စိတ္ညစ္ေတာ့<br />အလုပ္အားခ်ိန္မွာ<br />ေရာက္ေရာက္လာတတ္တာ<br />မင္းအေပါင္းအသင္းမ်ားၾကား<br />ဟားစရာသတၲ၀ါပမာ . . .။<br /><br />ကိုယ္ကလည္း<br />သူတို႕ေျပာသမွ်ေၾကနပ္<br />ေနတတ္ခဲ့ေလေတာ့<br />မင္းအျမင္မင္းသေဘာ<br />ေစာေၾကာဖို႕ေမ့ေနခဲ့တယ္ေလ။<br />မေတာ္တဆတိုက္ဆိုင္မႈေတြလို<br />အလုပ္ဆင္းခ်ိန္ဆို<br />မင္းအေဆာင္ပို႕ေပးႏိုင္ေရး<br />ကိုယ္က်ိဳးစားၾကည့္မိေသးတယ္။<br /><br />ႏွလံုးသားေသးေသးမွာ<br />ရင္ခုန္သံေလးေလးေတြေၾကာင့္<br />အိပ္မေပ်ာ္ခဲ့ညေတြမွာ<br />ဂစ္တာကိုထိုင္တီး<br />ဆိုညည္းခဲ့တဲ့သီခ်င္း<br />ဗဒင္ရဲ႕ “သနပ္ခါးခ်စ္သူ”<br />တို႕ရဲ႕မူပိုင္ပါ။<br />မင္းကေတာ့မသိသလို<br />ေနႏိုင္သူဆိုေတာ့<br />မင္းနဲ႔ကိုယ့္အၾကား<br />“စည္း”တစ္ခုျခားထားတယ္။<br />ဒီလိုနဲ႔တျဖည္းျဖည္းၾကာ<br />တစ္ခုေသာေန႔မွာေပါ့ . . .။<br />ကိုယ့္ရဲ႕ႏွလံုးသားအိမ္<br />ျမတ္ႏိုးမႈေရခ်ိန္တက္<br />သံေယာဇဥ္ေတြ<br />အျမင့္ဆံုးအေျခအေနမွာ<br />ရင္ထဲကစကား<br />ဖြင့္ဟဖို႕အသြား<br />ရင္နာဖြယ္ရာ ကိုယ္ၾကားသိခဲ့ရတာ<br />မင္းအလွ၊ မင္းဘ၀<br />ကိုယ့္ထက္ဦးသူရဲ႕လက္ထဲမွာတဲ့. . .<br />မင္းႏႈတ္ထြက္စကား<br />ကိုယ္နားၾကားမ်ားမွားေလသလား ?<br />မယံုခ်င္ေပမယ့္<br />ယံုၾကည္ခဲ့ရသူမို႕<br />ကိုယ့္အသည္းမွာဒဏ္ရာ<br />စူးနစ္စြာခံစား<br />အသက္႐ႈ ရပ္သြားမလားပဲ<br />ခံစားမိပါတယ္ေမ . . . ။<br /><br />တကယ္ေတာ့… အခ်စ္ဆိုတာ<br />၀တၴဳ႐ုပ္ရွင္ ဇာတ္လမ္းဖလင္ေတြထဲကလို<br />ခ်ိဳျမိန္ဖြယ္ခ်ည္း<br />ခံစားလို႔ၿပီးတာမဟုတ္မွန္း<br />ကိုယ္တကယ္သိခဲ့ပါၿပီ။<br /><br />ဒါပါပဲေမ. . .<br />ကိုယ့္ဘ၀မွာ မင္းတစ္ေယာက္သာ<br />ခ်စ္ဖူးေသးတယ္ဆိုတာ<br />မေျပာလိုေတာ့ပါ။<br />ဒီဒဏ္ရာနဲ႔အသည္းကို<br />တျဖည္းျဖည္းရင့္က်က္ဖို႔ရာ<br />အခ်ိန္နဲ႔ကုစား<br />အေ၀းဆံုးမွာသြားေနဖို႔သာ<br />က်ိဳးစားရေတာ့မွာပါ ေမ . . .။</span><br /><br />နည္ရဲေဇာ္<br /><strong><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span></strong><br /><strong><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1325452814741418953-8110567908299789558?l=yezawww.blogspot.com' alt='' /></div>နည္ရဲေဇာ္http://www.blogger.com/profile/10280754420276663423noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1325452814741418953.post-83115509607872784172007-06-04T04:44:00.000-07:002007-06-04T04:56:34.569-07:00<span lang="MY" style="FONT-WEIGHT: 500;font-family:Zawgyi-One,ZawgyiOne,Zawgyi1,Verdana;font-size:small;" >ကာရံပ်က္တဲ့သူ<br /><br />မိုးေပၚကိုပ်ံတက္မလို႕တဲ့<br />ေတာင္ပံမဲ့ မာနေတြ<br />ေရာင္နီကိုေမွ်ာ္ေနလ်က္ . . .<br />ေကာင္းကင္တစ္ခုလံုးေပ်ာက္ေနခ်ိန္မွာေတာင္<br />သီခ်င္းဆိုမပ်က္ခဲ့။ ။<br />႐ိုးသားဖို႕အတြက္<br />ဓါးသြားထက္ထက္နဲ႕<br />ထိုးစိုက္ခံလိုက္ရတဲ့ႏွလံုးသား<br />နာက်င္စြာခံစားတတ္ခ်င္တယ္။<br />ပင့္ကူတစ္ေကာင္ရဲ႕အိမ္ဖြဲ႕ခ်င္းမ်ိဳးနဲ႔<br />ဘ၀ကိုအၾကိမ္ၾကိမ္အခါခါေဆာက္တည္ခဲ့. . .<br />လမ္းတစ္၀က္မွာလွည့္ျပန္ခဲ့ရတဲ့အခါတိုင္း<br />၀ိုင္း ၀ိုင္း ထိုးတတ္တဲ့လက္ညွိဳးေတြငါဟာ . . . အဂၤုလိမာလမဟုတ္လို႔ေပါ့ . . ။</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1325452814741418953-8311550960787278417?l=yezawww.blogspot.com' alt='' /></div>နည္ရဲေဇာ္http://www.blogger.com/profile/10280754420276663423noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1325452814741418953.post-85750653613374227442007-06-04T04:06:00.000-07:002007-06-04T04:11:51.876-07:00<span lang="MY" style="FONT-WEIGHT: 500;font-family:Zawgyi-One,ZawgyiOne,Zawgyi1,Verdana;font-size:small;" >တျပည္သူသို႕</span><br /><strong><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span></strong><br /><span lang="MY" style="FONT-WEIGHT: 500;font-family:Zawgyi-One,ZawgyiOne,Zawgyi1,Verdana;font-size:small;" >ေဆာင္းႏွင္းရြက္ေၾကြ<br />ေႏြလည္းဆိတ္သုန္း<br />မိုးလည္းျပဳန္းေပါ့<br />ေပ်ာ္ရာမေန<br />ေတာ္ရာေနမွ<br />ဘ၀..ဘ၀..လွပသစ္လြင္<br />ပြင့္သစ္လွစ္ဟ<br />လွပရမည္<br />ေနာင္လွ်င္မသိ…<br />သိလည္းမျမင္…<br />ျမင္လည္းမၾကား…<br />စည္းကာျခား၏<br />……………<br /><br />ဆက္ရန္<br /><br />နည္ရဲေဇာ္</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1325452814741418953-8575065361337422744?l=yezawww.blogspot.com' alt='' /></div>နည္ရဲေဇာ္http://www.blogger.com/profile/10280754420276663423noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1325452814741418953.post-20545895523298398022007-05-30T05:58:00.000-07:002007-05-30T06:25:01.213-07:00<span lang="MY" style="FONT-WEIGHT: 500;font-family:Zawgyi-One,ZawgyiOne,Zawgyi1,Verdana;font-size:small;" >...ရင္ထဲရွိတာေရးၾကည့္မယ္... </span><br /><br /><strong><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span></strong><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အနာဂါတ္ကိုပိုင္စိုးခ်င္တယ္</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ပစၥဳပၸန္မွာထိုင္မေနခ်င္ဘူး။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အိပ္မက္လႈိင္းစီးဖို႕</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ရဲရင့္ပြင့္သစ္ေတြလာခဲ့ၾက</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အတိတ္....</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ထားခဲ့.....။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">မမွားတတ္ခဲ့တဲ့သူ</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒီကမၻာမွာလူရာမ၀င္ဘူး..</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">မ်က္ရည္ေတြသုတ္လိုက္</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">နာက်ည္းခ်က္ေတြကအရင္းအႏွီး</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">တို႕ပတ္၀န္းက်င္ႀကီးညည္းတြားေနတာၾကာခဲ့ၿပီ။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒါေနာက္ဆံုးအခြင့္အေရး</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">သဘာ၀ေတးေတြဆို</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">မေသခင္ ဘာလိုေသးသလဲ...</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">“<strong><span style="color:#cc0000;">အားမန္</span></strong>”...တစ္ခုနဲ႕ဆိုလံုေလာက္တယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">နည္ရဲေဇာ္</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">၅-၂၀၀၇</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1325452814741418953-2054589552329839802?l=yezawww.blogspot.com' alt='' /></div>နည္ရဲေဇာ္http://www.blogger.com/profile/10280754420276663423noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1325452814741418953.post-89638123593871516202007-05-28T04:41:00.000-07:002007-05-28T04:55:15.759-07:00<strong><span style="color:#990000;">What is in a name?<br /></span></strong><br /><strong>A Rose</strong><br /><br /><strong>"What's in a name? That which we call a roseBy any other word would smell as sweet."</strong><br /><strong></strong><br />Shakespeare --From <em>Romeo and Juliet</em> (II, ii, 1-2)<br /><br />I admire this quote so much . But what's in a name? I believe it's a kind of "<strong>impression</strong>". The way you see a person and recognize him as a particular person. A name is not just a word or a phrase. I think that Shakespeare wanted to convey that a name is an artificial and meaningless convention, and that she(Juilet) loves the person who is called "Montague", not the Montague name and not the Montague family. However, we live in a world of convention. In other words, we live in a world of metaphor. Names themselves do not that matter but feelings and emotions they provoke have great influence on us. How many English people give their names as "<strong>Shakespeare</strong>"? What impression do you get behind the name "<strong>Abrham Lincon</strong> ","<strong>Adof Hitlar</strong>", "<strong>Eistine</strong>", "<strong>Aung San</strong>?<br />If someone thinks that names are not that important, it should be so before he is given a name. Afterwards, throughout his life, he should keep his name above as a loving present for his parents.<br /><br />Just food for thought!<br /><br />By the way, do you appreciate to be called "<strong>Satan</strong>"?<br /><br />See you later<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1325452814741418953-8963812359387151620?l=yezawww.blogspot.com' alt='' /></div>နည္ရဲေဇာ္http://www.blogger.com/profile/10280754420276663423noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1325452814741418953.post-78208859485305707092007-05-27T05:23:00.000-07:002007-05-27T05:36:37.702-07:00This is just an initiation of my blog "<strong>dreamland</strong>" where you can temporarily escape from your complicated life. I intend this blog to be a place of our fellow Myanmars whether they settled abroad or in motherland. To refresh our memories of sweetness by inhauling the fresh air travelling across "<strong>mother Irrawaddy</strong>" river. The memories of a place where our foreparents rest in peace. I will try to update this blog with photos of several places in Myanmar, arts and literature of Myanmar people and so on.<br /><br />See you later.<br />Dreamwalker<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1325452814741418953-7820885948530570709?l=yezawww.blogspot.com' alt='' /></div>နည္ရဲေဇာ္http://www.blogger.com/profile/10280754420276663423noreply@blogger.com0